تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥١٨ - تفسير خداوند آفريدگار و حافظ همه چيز است

الْعَذابَ بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ- وَ أَمَّا الَّذِينَ ابْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ فَفِي رَحْمَتِ اللَّهِ هُمْ فِيها خالِدُونَ‌:" در آن روز صورتهايى سفيد و صورتهايى سياه مى‌گردد، آنها كه صورتهايشان سياه شده به آنان گفته مى‌شود: آيا بعد از ايمان كافر شديد، اكنون بچشيد عذاب را به خاطر كفرتان- و آنها كه چهره‌هايشان سفيد و نورانى است در رحمت خدا جاودانه خواهند ماند".

جالب توجه اينكه از پاره‌اى از روايات كه از منابع اهل بيت ع نقل شده استفاده مى‌شود كه دروغ بستن بر خداوند كه مايه روسياهى در قيامت است معنى گسترده‌اى دارد كه ادعاى امت و رهبرى به ناحق را نيز شامل مى‌شود، چنان كه صدوق در كتاب" اعتقادات" از امام صادق ع نقل مى‌كند هنگامى كه از تفسير اين آيه از آن حضرت سؤال كردند فرمود:"

من زعم انه امام و ليس بامام" قيل و ان كان علويا فاطميا؟ قال و ان كان علويا فاطميا:

" منظور كسى است كه خود را امام پندارد در حالى كه امام نباشد" گفتند: هر چند از نسل على ع و اولاد فاطمه ع باشد؟ فرمود:" هر چند از نسل على ع و اولاد فاطمه ع باشد" [١] اين در حقيقت بيان يك مصداق روشن است، چرا كه ادعاى امامت و رهبرى الهى اگر واقعيت نداشته باشد از واضحترين مصداقهاى دروغ بر خدا است.

همچنين كسانى كه به پيامبر ص يا امام بر حق نسبت دروغ دهند آن نيز در واقع دروغ بر خدا است، چرا كه آنها از خود چيزى نمى‌گويند.

لذا در حديث ديگرى از امام صادق ع مى‌خوانيم:

من حدث عنا بحديث فنحن سائلوه عنه يوما فان صدق علينا فانما يصدق على اللَّه و على رسوله،

[١]" اعتقادات الامامية" طبق نقل تفسير نور الثقلين جلد ٤ صفحه ٤٩٦- همين معنى از تفسير على بن ابراهيم و كتاب كافى نيز نقل شده است (به كتاب كافى جلد اول" باب من ادعى الامامه و ليس لها باهل" حديث اول و سوم مراجعه شود).