تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٤ - تفسير مواهب الهى بر موسى و هارون

را شرح مى‌دهد كه هر كدام از ديگرى گرانقدرتر است.

*** در نخستين مرحله مى‌فرمايد:" ما اين دو برادر و قوم آنها را از اندوه بزرگ رهايى بخشيديم" (وَ نَجَّيْناهُما وَ قَوْمَهُما مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ‌).

چه اندوهى از اين بزرگتر كه بنى اسرائيل در چنگال فرعونيان جبار و خونخوار گرفتار بودند؟ پسرانشان را سر مى‌بريدند، و زنانشان را به خدمتكارى و مردان را به بردگى و بيگارى وامى‌داشتند.

آرى از دست دادن حريت و آزادى و گرفتارى در چنگال سلطان بيرحمى كه نه بر صغير رحم مى‌كرد و نه بر كبير، و حتى نواميس قوم و ملتى را به بازيچه مى‌گرفت كرب عظيم و اندوه بزرگى بود، و اين نخستين منتى است كه خدا بر قوم بنى اسرائيل نهاد.

*** در مرحله دوم مى‌فرمايد:" ما آنها (موسى و هارون و بنى اسرائيل) را يارى كرديم تا آنها بر دشمنان نيرومند خود پيروز شدند" (وَ نَصَرْناهُمْ فَكانُوا هُمُ الْغالِبِينَ‌).

در آن روز كه لشكر خونخوار فرعونى با قدرت و نيروى عظيم و در پيشاپيش آنها شخص فرعون به حركت درآمد، بنى اسرائيل قومى ضعيف و ناتوان و فاقد مردان جنگى و سلاح كافى بودند، اما دست لطف خدا به يارى آنها آمد، فرعونيان را در ميان امواج دفن كرد، و آنها را از غرقاب رهايى بخشيد و كاخها و ثروتها و باغها و گنجهاى فرعونيان را به آنها سپرد.

*** در سومين مرحله به مواهب معنوى كه خدا به اين قوم از بند رسته عنايت فرمود اشاره كرده، مى‌گويد:" ما به آن دو كتاب آشكار داديم" (وَ آتَيْناهُمَا