تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٤٥ - تفسير آن روز كه زمين به نور خدا روشن مىشود

ذكر خصوص زمين در اين ميان به خاطر آن است كه هدف اصلى بيان حال مردم روى زمين در آن روز است.

البته اين تفسيرها تضادى با هم ندارد و قابل جمع است، هر چند تفسير اول و سوم مناسبتر به نظر مى‌رسد.

بدون شك اين آيه مربوط به قيامت است و اگر مى‌بينيم در بعضى از روايات اهل بيت ع به قيام حضرت مهدى ع تفسير شده در حقيقت نوعى تطبيق و تشبيه است، و تاكيدى بر اين معنى است كه به هنگام قيام مهدى ع دنيا نمونه‌اى از صحنه قيامت خواهد شد، و عدل و داد به وسيله آن امام به حق، و جانشين پيامبر ص و نماينده پروردگار، در روى زمين تا آنجا كه طبيعت دنيا مى‌پذيرد حكمفرما خواهد شد.

" مفضل بن عمر" از" امام صادق" ع نقل مى‌كند:

اذا قام قائمنا اشرقت الارض بنور ربها و استغنى العباد عن ضوء الشمس و ذهبت الظلمة!:

" هنگامى كه قائم ما قيام كند زمين به نور پروردگارش روشن مى‌شود، و بندگان از نور آفتاب مستغنى مى‌شوند و ظلمت برطرف مى‌گردد" [١] در جمله دوم از اين آيه سخن از نامه اعمال است مى‌گويد:" در آن روز نامه‌هاى اعمال را پيش مى‌نهند، و به آن رسيدگى مى‌كنند" (وَ وُضِعَ الْكِتابُ‌) نامه‌هايى كه تمامى اعمال انسان از كوچك و بزرگ در آن جمع است و به گفته قرآن در آيه ٤٩ سوره كهف: لا يُغادِرُ صَغِيرَةً وَ لا كَبِيرَةً إِلَّا أَحْصاها هيچ معصيت كوچك و بزرگى نيست مگر اينكه در آن احصا شده است.

و در جمله بعد كه سخن از گواهان است مى‌افزايد:" پيامبران و گواهان‌

[١]" ارشاد مفيد" مطابق" تفسير صافى" و" نور الثقلين" ذيل آيات مورد بحث، همين معنى را مرحوم علامه مجلسى در" بحار الانوار" جلد ٥٢ صفحه ٣٣٠ با تفاوت مختصرى آورده است.