تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٥ - در اينجا دو سؤال مطرح است

آيات بعد همانگونه كه گفتيم بيان اين مطلب است كه خدا تقاضاى سليمان را پذيرفت و حكومتى با امتيازات ويژه و مواهبى بزرگ در اختيار او گذارد كه آنها را مى‌توان در پنج موضوع خلاصه كرد:

١- تسخير بادها به عنوان يك مركب راهوار، چنان كه مى‌فرمايد:" ما باد را مسخر او ساختيم تا مطابق فرمانش به نرمى حركت كند، و به هر جا او اراده نمايد برود" (فَسَخَّرْنا لَهُ الرِّيحَ تَجْرِي بِأَمْرِهِ رُخاءً حَيْثُ أَصابَ‌).

مسلم است يك حكومت وسيع و گسترده بايد از وسيله ارتباطى سريعى برخوردار باشد، تا رئيس حكومت بتواند در مواقع لزوم به سرعت از تمام مناطق كشور سركشى كند، و خداوند اين امتياز را به سليمان داده بود.

اينكه چگونه باد به فرمان او بود؟ و با چه سرعتى حركت مى‌كرد؟، سليمان و يارانش به هنگام حركت به وسيله باد، بر چه چيز سوار مى‌شدند؟

و چه عواملى آنها را از سقوط و كم و زياد شدن فشار هوا و مشكلات ديگر حفظ مى‌كرد؟

و خلاصه اين چه وسيله مرموز و اسرارآميزى بوده كه در آن عصر و زمان در اختيار سليمان قرار داشت؟

اينها مسائلى است كه جزئيات آن بر ما روشن نيست، ما همين قدر مى‌دانيم كه اين از جمله خوارق عاداتى بود كه در اختيار پيامبران قرار مى‌گرفت، يك مساله عادى و معمولى نبود، يك موهبت فوق العاده و يك اعجاز بود، و اين امور در برابر قدرت خداوند امر ساده‌اى است و چه بسيارند مسائلى كه ما اصل آن را مى‌دانيم اما از جزئياتش خبر نداريم.

در اينجا سؤالى پيش مى‌آيد كه تعبير به رخاء (نرم و ملايم) كه در اين آيه وارد شده با تعبير عاصفه (تندباد) كه در آيه ٨١ سوره انبياء آمده است هماهنگ نيست، آنجا كه مى‌فرمايد: وَ لِسُلَيْمانَ الرِّيحَ عاصِفَةً تَجْرِي بِأَمْرِهِ‌