تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٦ - در اينجا دو سؤال مطرح است

إِلى‌ الْأَرْضِ الَّتِي بارَكْنا فِيها:" ما تندباد را مسخر سليمان ساختيم كه به فرمان او به سوى سرزمينى كه آن را بركت داده بوديم حركت مى‌كرد".

اين سؤال را از دو راه مى‌توان پاسخ گفت:

نخست اينكه توصيف به" عاصفه" (تندباد) براى بيان سرعت آن است، و توصيف به رخاء بيان منظم بودن و نرم بودن حركات آن مى‌باشد، به طورى كه آنها در عين حركت سريع احساس ناراحتى نمى‌كردند، درست مانند وسائل تكامل يافته سريع السير كنونى كه بعضا انسان به هنگامى كه با آن سفر مى‌كند اين احساس را دارد كه گويى در اطاق خانه‌اش نشسته است در حالى كه با سرعت سرسام‌آورى در حركت است.

ديگر اينكه بعضى از مفسران اين دو آيه را ناظر به دو نوع باد دانسته‌اند كه هر دو را خداوند در اختيار سليمان قرار داده بود نوعى سريع السير و نوعى آرام.

*** ٢- موهبت ديگر خداوند به سليمان ع مساله تسخير موجودات سركش و قرار دادن آن در اختيار او براى انجام كارهاى مثبت بود چنان كه در آيه بعد مى‌گويد" و شياطين را مسخر او ساختيم، و هر بنا و غواصى از آنها را سر بر فرمان او نهاديم" تا گروهى در خشكى هر بنائى مى‌خواهد براى او بسازند، و گروهى در دريا به غواصى مشغول باشند" (وَ الشَّياطِينَ كُلَّ بَنَّاءٍ وَ غَوَّاصٍ‌) [١] و به اين ترتيب خداوند نيروى آماده‌اى براى كارهاى مثبت را در اختيار او گذاشت، و شياطين كه طبيعتشان تمرد و سركشى است آن چنان مسخر او شدند كه در مسير سازندگى و استخراج منابع گرانبها قرار گرفتند.

---

[١]" شياطين" عطف بر" الريح" است كه مفعول" سخرنا" مى‌باشد و" كُلَّ بَنَّاءٍ وَ غَوَّاصٍ‌" بدل از شياطين مى‌باشد.