و اموال بد و نامرغوب خود را به جاى آن مى‌گذاشتند قرآن مى‌گويد: «و هيچ گاه اموال پاكيزه آنها را با اموال ناپاك و پست خود تبديل نكنيد» (وَ لا تَتَبَدَّلُوا الْخَبِيثَ بِالطَّيِّبِ).

٣- «و اموال آنها را با اموال خود نخوريد» (وَ لا تَأْكُلُوا أَمْوالَهُمْ إِلى‌ أَمْوالِكُمْ).

يعنى، اموال يتيمان را با اموال خود مخلوط نكنيد بطورى كه نتيجه‌اش تملّك همه باشد، و يا اين كه اموال بد خود را با اموال خوب آنها مخلوط نسازيد كه نتيجه‌اش پايمال شدن حق يتيمان باشد.

در پايان آيه، براى تأكيد و اثبات اهميت موضوع مى‌فرمايد: «اين گونه تعدى و تجاوز به اموال يتيمان، گناه بزرگى است» (إِنَّهُ كانَ حُوباً كَبِيراً).

(آيه ٣)

شأن نزول:

قبل از اسلام معمول بود كه بسيارى از مردم حجاز، دختران يتيم را به عنوان تكفّل و سرپرستى به خانه خود مى‌بردند، و بعد با آنها ازدواج كرده و اموال آنها را هم تملك مى‌كردند، و چون همه كار، دست آنها بود حتى مهريّه آنها را كمتر از معمول قرار مى‌دادند، و هنگامى كه كمترين ناراحتى از آنها پيدا مى‌كردند به آسانى آنها را رها مى‌ساختند.

در اين هنگام آيه نازل شد و به سرپرستان ايتام دستور داد در صورتى با دختران يتيم ازدواج كنند كه عدالت را بطور كامل در باره آنها رعايت نمايند.

تفسير:

در اين آيه اشاره به يكى ديگر از حقوق يتيمان مى‌كند و مى‌فرمايد:

«اگر مى‌ترسيد به هنگام ازدواج با دختران يتيم رعايت حق و عدالت را در باره حقوق زوجيت و اموال آنان ننماييد از ازدواج با آنها چشم بپوشيد و به سراغ زنان ديگر برويد» (وَ إِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا فِي الْيَتامى‌ فَانْكِحُوا ما طابَ لَكُمْ مِنَ النِّساءِ).

سپس مى‌فرمايد: «از آنها دو نفر يا سه نفر يا چهار نفر به همسرى خود انتخاب كنيد» (مَثْنى‌ وَ ثُلاثَ وَ رُباعَ).

سپس بلافاصله مى‌گويد: اين در صورت حفظ عدالت كامل است «اما اگر مى‌ترسيد عدالت را (در مورد همسران متعدد) رعايت ننماييد تنها به يك همسر اكتفا كنيد» تا از ظلم و ستم بر ديگران بر كنار باشيد (فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تَعْدِلُوا فَواحِدَةً).