عفت در پرتو توبه صريحا بيان شد، در اين آيه پاره‌اى از شرايط آن را بيان مى‌كند و مى‌فرمايد: «پذيرش توبه از سوى خدا تنها براى كسانى است كه كار بدى (گناهى) را از روى جهالت انجام مى‌دهند» (إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهالَةٍ).

منظور از «جهالت» در آيه فوق طغيان غرايز و تسلط هوسهاى سركش و چيره شدن آنها بر نيروى عقل و ايمان است، و در اين حالت، علم و دانش انسان به گناه گر چه از بين نمى‌رود اما تحت تأثير آن غرايز سركش قرار گرفته و عملا بى‌اثر مى‌گردد، و هنگامى كه علم اثر خود را از دست داد، عملا با جهل و نادانى برابر خواهد بود.

در جمله بعد قرآن به يكى ديگر از شرايط توبه اشاره كرده، مى‌فرمايد: «سپس به زودى توبه مى‌كنند» (ثُمَّ يَتُوبُونَ مِنْ قَرِيبٍ).

يعنى، به زودى از كار خود پشيمان شوند و به سوى خدا باز گردند، زيرا توبه كامل آن است كه آثار و رسوبات گناه را بطور كلى از روح و جان انسان بشويد.

پس از ذكر شرايط توبه در پايان آيه مى‌فرمايد: «خداوند توبه چنين اشخاصى را مى‌پذيرد و خداوند دانا و حكيم است» (فَأُولئِكَ يَتُوبُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً).

(آيه ١٨)- در اين آيه اشاره به كسانى كه توبه آنها پذيرفته نمى‌شود نموده، مى‌فرمايد: «كسانى كه در آستانه مرگ قرار مى‌گيرند و مى‌گويند اكنون از گناه خود توبه كرديم توبه آنان پذيرفته نخواهد شد» (وَ لَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ حَتَّى إِذا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ إِنِّي تُبْتُ الْآنَ).

دسته دوم، از كسانى كه توبه آنها پذيرفته نمى‌شود آنها هستند كه در حال كفر از جهان مى‌روند، در آيه مورد بحث در باره آنها چنين مى‌فرمايد: «و آنها كه در حال كفر مى‌ميرند توبه براى آنها نيست» (وَ لَا الَّذِينَ يَمُوتُونَ وَ هُمْ كُفَّارٌ).

در حقيقت آيه مى‌گويد: كسانى كه از گناهان خود در حال صحت و سلامت و ايمان توبه كرده‌اند ولى در حال مرگ با ايمان از دنيا نرفتند، توبه‌هاى گذشته آنها نيز بى‌اثر است.

در پايان آيه مى‌فرمايد: «اينها (هر دو دسته) كسانى هستند كه عذاب‌