و در ادامه همين مطلب مى‌فرمايد: «زاد و توشه تهيه كنيد كه بهترين زاد و توشه‌ها پرهيزكارى است و از من بپرهيزيد اى صاحبان عقل» (وَ تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوى‌ وَ اتَّقُونِ يا أُولِي الْأَلْبابِ).

اين جمله ممكن است اشاره لطيفى به اين حقيقت بوده باشد كه در سفر حجّ موارد فراوانى براى تهيه زادهاى معنوى وجود دارد كه بايد از آن غفلت نكنيد، در آنجا تاريخ مجسم اسلام است و صحنه‌هاى زنده فداكارى ابراهيم (ع) و جلوه‌هاى خاصى از مظاهر قرب پروردگار ديده مى‌شود آنها كه روحى بيدار و انديشه‌اى زنده دارند مى‌توانند براى يك عمر از اين سفر بى‌نظير روحانى توشه معنوى فراهم سازند.

(آيه ١٩٨)- در اين آيه به رفع پاره‌اى از اشتباهات در زمينه مسأله حجّ پرداخته مى‌فرمايد: «گناهى بر شما نيست كه از فضل پروردگارتان (و منافع اقتصادى در ايام حجّ) بر خوردار شويد» (لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ أَنْ تَبْتَغُوا فَضْلًا مِنْ رَبِّكُمْ).

در زمان جاهليت هنگام مراسم حجّ هر گونه معامله و تجارت و باركشى و مسافربرى را گناه مى‌دانستند و حجّ كسانى را كه چنين مى‌كردند باطل مى‌شمردند آيه فوق اين حكم جاهلى را بى‌ارزش و باطل اعلام كرد و فرمود هيچ مانعى ندارد كه در موسم حجّ از معامله و تجارت حلال كه بخشى از فضل خداوند بر بندگان است بهره گيريد و يا كار كنيد و از دست رنج خود استفاده كنيد، علاوه بر اين، مسافرت مسلمانان از نقاط مختلف به سوى خانه خدا مى‌تواند پايه و اساسى براى يك جهش اقتصادى عمومى در جوامع اسلامى گردد.

سپس در ادامه همين آيه عطف توجه به مناسك حجّ كرده مى‌فرمايد:

«هنگامى كه از عرفات كوچ كرديد خدا را در نزد مشعر الحرام ياد كنيد» (فَإِذا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفاتٍ فَاذْكُرُوا اللَّهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرامِ).

«او را ياد كنيد همان گونه كه شما را هدايت كرد هر چند پيش از آن از گمراهان بوديد» (وَ اذْكُرُوهُ كَما هَداكُمْ وَ إِنْ كُنْتُمْ مِنْ قَبْلِهِ لَمِنَ الضَّالِّينَ).

(آيه ١٩٩)- باز در ادامه همين معنى مى‌فرمايد: «سپس از آنجا كه مردم كوچ مى‌كنند (از مشعر الحرام به سوى سرزمين منى) كوچ كنيد» (ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ‌