(آنها را در اين راه، آزاد بگذارد و چنان به سرعت راه كفر را بپويند) كه كمترين بهره‌اى در آخرت نداشته باشند، بلكه عذاب عظيم در انتظار آنها باشد» (يُرِيدُ اللَّهُ أَلَّا يَجْعَلَ لَهُمْ حَظًّا فِي الْآخِرَةِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ).

(آيه ١٧٧))- در اين آيه مطلب را بطور وسيعتر، عنوان كرده و مى‌فرمايد: نه تنها افرادى كه به سرعت در راه كفر، پيش مى‌روند چنين هستند «بلكه تمام كسانى كه به نوعى راه كفر را پيش گرفته‌اند و ايمان را از دست داده و در مقابل آن، كفر خريدارى نموده‌اند، هرگز به خدا زيان نمى‌رسانند» و زيان آن، دامنگير خودشان مى‌شود (إِنَّ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الْكُفْرَ بِالْإِيْمانِ لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئاً).

و در پايان آيه مى‌فرمايد: «آنها عذاب دردناكى دارند» (وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ).

(آيه ١٧٨))- سنگين بارها! اين آيه نيز بحثهاى مربوط به حادثه احد و حوادث بعد از آن را تكميل مى‌كند زيرا، يك جا روى سخن را به پيامبر و در جاى ديگر به مؤمنان و در اينجا روى سخن به مشركان است و در باره سرنوشت شومى كه در پيش دارند سخن مى‌گويد، و مى‌فرمايد: «گمان نكنند آنهايى كه كافر شدند، مهلتى كه به ايشان مى‌دهيم براى آنها خوب است» (وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ).

سپس مى‌فرمايد: «بلكه مهلت مى‌دهيم تا به گناه و طغيان خود بيفزايند» (إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً).

و در پايان آيه به سرنوشت آنها اشاره كرده مى‌فرمايد: «و براى آنها عذاب خوار كننده‌اى است» (وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ).

آيه فوق به آنها اخطار مى‌كند كه هرگز نبايد امكاناتى را كه خدا در اختيارشان گذاشته و پيروزيهايى كه گاهگاه نصيبشان مى‌شود و آزادى عملى كه دارند دليل بر اين بگيرند كه افرادى صالح و درستكار هستند و يا نشانه‌اى از خشنودى خدا نسبت به خودشان فكر كنند.

ضمنا، آيه فوق به اين سؤال كه در ذهن بسيارى وجود دارد، پاسخ مى‌گويد كه چرا جمعى از ستمگران و افراد گنهكار و آلوده اين همه غرق نعمتند و مجازات‌