(آيه ٦٢)- باز در اين آيه روى سخن به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله است، مى‌فرمايد: «پس چگونه موقعى كه بر اثر اعمالشان گرفتار مصيبتى مى‌شوند سپس به سراغ تو مى‌آيند»! (فَكَيْفَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ ثُمَّ جاؤُكَ).

و در اين موقع «سوگند ياد مى‌كنند كه منظور و هدف ما (از بردن داورى نزد ديگران) جز نيكى كردن و ايجاد توافق در ميان (طرفين نزاع) نبوده است» (يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ إِنْ أَرَدْنا إِلَّا إِحْساناً وَ تَوْفِيقاً).

(آيه ٦٣)- ولى خدا در اين آيه نقاب از چهره آنها كنار مى‌زند و اين گونه تظاهرات دروغين را ابطال مى‌كند، و مى‌فرمايد: «اينها كسانى هستند كه خداوند اسرار درون دلهاى آنها را مى‌داند» (أُولئِكَ الَّذِينَ يَعْلَمُ اللَّهُ ما فِي قُلُوبِهِمْ).

ولى در عين حال به پيامبر خود دستور مى‌دهد كه: «از مجازات آنها صرف نظر كن» (فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ).

و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله همواره با منافقان به خاطر اظهار اسلام تا آنجا كه ممكن بود مدارا مى‌كرد، زيرا مأمور به ظاهر بود و جز در موارد استثنايى آنها را مجازات نمى‌كرد.

سپس دستور مى‌دهد كه: «آنها را موعظه كن و اندرز ده و با بيانى رسا (كه در دل و جان آنها نفوذ كند) نتايج اعمالشان را به آنها گوشزد كن» (وَ عِظْهُمْ وَ قُلْ لَهُمْ فِي أَنْفُسِهِمْ قَوْلًا بَلِيغاً).

(آيه ٦٤)- قرآن در آيات گذشته مراجعه به داوران جور را شديدا محكوم نمود، در اين آيه به عنوان تأكيد مى‌گويد.

«ما هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر براى اين منظور كه به فرمان خدا از وى اطاعت شود» و هيچ گونه مخالفتى نسبت به آنها انجام نگردد (وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ).

زيرا آنها هم رسول و فرستاده خدا بوده‌اند و هم رئيس حكومت الهى، بنابراين، مردم موظف بوده‌اند هم از نظر بيان احكام خداوند و هم از نظر چگونگى اجراى آن از آنها پيروى كنند، و تنها به ادعاى ايمان قناعت نكنند.

سپس در دنباله آيه راه بازگشت را به روى گناهكاران و آنها كه به طاغوت‌