برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٢ - ٢- جنبه تاريخى صفا و مروه

و از اين مقدمه چنين نتيجه‌گيرى مى‌كند: «كسى كه حجّ خانه خدا يا عمره را بجا آورد گناهى بر او نيست كه به اين دو طواف كند» (فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلا جُناحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِما).

هرگز نبايد اعمال بى‌رويه مشركان كه اين شعائر الهى را با بتها آلوده كرده بودند از اهميت اين دو مكان مقدس بكاهد.

و در پايان آيه مى‌فرمايد: «كسانى كه كار نيك به عنوان اطاعت خدا انجام دهند خداوند شاكر و عليم است» (وَ مَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَإِنَّ اللَّهَ شاكِرٌ عَلِيمٌ).

در برابر اطاعت و انجام كار نيك به وسيله پاداش نيك از اعمال بندگان تشكر مى‌كند، و از نيتهاى آنها به خوبى آگاه است، مى‌داند چه كسانى به بتها علاقه‌مندند و چه كسانى از آن بيزار.

١- صفا و مروه-

«صفا» و «مروه» نام دو كوه كوچك در مكه است كه امروز بر اثر توسعه مسجد الحرام در ضلع شرقى مسجد در سمتى كه حجر الاسود و مقام حضرت ابراهيم قرار دارد، مى‌باشد.

و در لغت، صفا به معنى سنگ محكم و صافى است كه با خاك و شن آميخته نباشد و مروه به معنى سنگ محكم و خشن است.

«شعائر اللّه» علامتهايى است كه انسان را به ياد خدا مى‌اندازد و خاطره‌اى از خاطرات مقدس را در نظرها تجديد مى‌كند.

٢- جنبه تاريخى صفا و مروه-

با اين كه ابراهيم (ع) به سن پيرى رسيده بود ولى فرزندى نداشت از خدا درخواست اولاد نمود، در همان سن پيرى از كنيزش هاجر فرزندى به او عطا شد كه نام وى را «اسماعيل» گذارد.

همسر اول او «ساره» نتوانست تحمل كند كه ابراهيم از غير او فرزند داشته باشد خداوند به ابراهيم دستور داد تا مادر و فرزند را به مكه كه در آن زمان بيابانى بى‌آب و علف بود ببرد و سكنى دهد.

ابراهيم فرمان خدا را امتثال كرد و آنها را به سرزمين مكه برد، همين كه‌