برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٢ - ادامه سوره مائده

آن چنان كه مسيحيان و مرتاضان دارند اعلام داشته است.

سپس براى تأكيد اين موضوع مى‌گويد: «از حد و مرزها فراتر نرويد، زيرا خداوند تجاوزكنندگان را دوست ندارد» (وَ لا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ).

(آيه ٨٨)- در اين آيه نيز مجددا روى مطلب تأكيد كرده، منتها در آيه گذشته نهى از تحريم بود و در اين آيه امر به بهره گرفتن مشروع از مواهب الهى كرده، مى‌فرمايد: «از آنچه خداوند به شما روزى داده است حلال و پاكيزه بخوريد» (وَ كُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلالًا طَيِّباً).

تنها شرط آن اين است كه «از (مخالفت) خداوندى كه به او ايمان داريد بپرهيزيد» (وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ).

يعنى، ايمان شما به خدا ايجاب مى‌كند كه همه دستورات او را محترم بشمريد، هم در بهره گرفتن از مواهب الهى و هم رعايت اعتدال و تقوى.

(آيه ٨٩)- سوگند و كفّاره سوگند! در اين آيه در باره سوگندهايى كه در زمينه تحريم حلال و غير آن خورده مى‌شود، بطور كلى بحث كرده و قسمها را به دو قسمت تقسيم مى‌كند:

نخست مى‌گويد: «خداوند شما را در برابر قسمهاى لغو مؤاخذه و مجازات نمى‌كند» (لا يُؤاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمانِكُمْ).

منظور از سوگند لغو چنانكه مفسران و فقها گفته‌اند، سوگندهايى است كه داراى هدف مشخص نيست و از روى اراده و تصميم سرنمى‌زند.

قسم دوم از سوگندها، سوگندهايى است كه از روى اراده و تصميم و بطور جدّى ياد مى‌شود، در باره اين نوع قسمها، قرآن در ادامه آيه چنين مى‌گويد: «خداوند شما را در برابر چنين سوگندهايى كه گره آن را محكم كرده‌ايد مؤاخذه مى‌كند و شما را موظف به عمل كردن به آن مى‌سازد» (وَ لكِنْ يُؤاخِذُكُمْ بِما عَقَّدْتُمُ الْأَيْمانَ).

البته جدّى بودن سوگند به تنهايى براى صحت آن كافى نيست بلكه بايد محتواى سوگند لااقل يك امر مباح بوده باشد و بايد دانست كه سوگند جز به نام خدا معتبر نيست.