برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٧ - ادامه سوره مائده

(آيه ٩٤)

شأن نزول:

نقل شده: هنگامى كه پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله و مسلمانان در سال حديبيّه براى عمره با حال احرام حركت كردند، در وسط راه با حيوانات وحشى فراوانى رو برو شدند، بطورى كه مى‌توانستند آنها را با دست و نيزه‌ها صيد كنند! اين شكارها بقدرى زياد بودند كه بعضى نوشته‌اند دوش به دوش مركبها و از نزديك خيمه‌ها رفت و آمد مى‌كردند.

اين آيه و دو آيه بعد نازل شد و مسلمانان را از صيد آنها برحذر داشت، و به آنها اخطار كرد كه اين نوع امتحان براى آنها محسوب مى‌شود.

تفسير:

احكام صيد در حال احرام- اين آيه و دو آيه بعد ناظر به يكى از احكام عمره و حجّ، يعنى مسأله شكار حيوانات صحرايى و دريايى در حال احرام مى‌باشد. نخست اشاره به جريانى كه مسلمانان در سال «حديبيه» با آن رو برو بودند كرده، مى‌گويد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! خداوند شما را با چيزى از شكار مى‌آزمايد، شكارهايى كه بقدرى به شما نزديك مى‌شوند كه حتى با نيزه و دست مى‌توانيد آنها را شكار كنيد» (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَيَبْلُوَنَّكُمُ اللَّهُ بِشَيْ‌ءٍ مِنَ الصَّيْدِ تَنالُهُ أَيْدِيكُمْ وَ رِماحُكُمْ).

سپس به عنوان تأكيد مى‌فرمايد: «اين جريان براى آن بوده است كه افرادى كه از خدا با ايمان به غيب مى‌ترسند، از ديگران شناخته شوند» (لِيَعْلَمَ اللَّهُ مَنْ يَخافُهُ بِالْغَيْبِ).

و در پايان آيه مى‌فرمايد: «پس هر كس بعد از آن تجاوز كند مجازات دردناكى خواهد داشت» (فَمَنِ اعْتَدى‌ بَعْدَ ذلِكَ فَلَهُ عَذابٌ أَلِيمٌ).

(آيه ٩٥)- در اين آيه با صراحت و قاطعيّت بيشتر و بطور عموم فرمان تحريم صيد را در حال احرام صادر كرده، مى‌گويد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! در حال احرام شكار نكنيد» (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ).

سپس به كفاره صيد در حال احرام اشاره كرده، مى‌گويد: «كسى كه عمدا صيدى را به قتل برساند، بايد كفاره‌اى همانند آن از چهارپايان بدهد» يعنى، آن را