برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٩ - فلسفه تحريم صيد در حال احرام

الْبَحْرِ وَ طَعامُهُ).

منظور از «طعام» همان خوراكى است كه از ماهيان صيد شده ترتيب داده مى‌شود، زيرا آيه مى‌خواهد دو چيز را مجاز كند نخست صيد كردن و ديگر خوردن غذاى صيد شده.

سپس به فلسفه اين حكم اشاره كرده مى‌گويد: «اين به خاطر اين است كه شما و مسافران بتوانيد بهره ببريد» (مَتاعاً لَكُمْ وَ لِلسَّيَّارَةِ).

يعنى به خاطر اين كه در حال احرام براى تغذيه به زحمت نيفتيد و بتوانيد از يك نوع صيد بهره‌مند شويد، اين اجازه در مورد صيد دريا به شما داده شده است.

بار ديگر به عنوان تأكيد به حكم سابق بازگشته، مى‌گويد: «مادام كه در حال احرام هستيد صيدهاى صحرايى بر شما حرام است» (وَ حُرِّمَ عَلَيْكُمْ صَيْدُ الْبَرِّ ما دُمْتُمْ حُرُماً).

و در پايان آيه براى تأكيد تمام احكامى كه ذكر شد مى‌فرمايد: «از خداوندى كه در قيامت در پيشگاه او محشور خواهيد شد بپرهيزيد» و با فرمان او مخالفت ننماييد (وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ).

فلسفه تحريم صيد در حال احرام-

مى‌دانيم، حجّ و عمره از عباداتى است كه انسان را از جهان ماده جدا كرده و در محيطى مملو از معنويت فرو مى‌برد. تعيّنات زندگى مادى، جنگ و جدالها، خصومتها، هوسهاى جنسى، لذات مادى، در مراسم حجّ و عمره بكلى كنار مى‌روند و انسان به يك نوع رياضت مشروع الهى دست مى‌زند، و به نظر مى‌رسد كه تحريم صيد در حال احرام نيز به همين منظور است.

از اين گذشته اگر صيد كردن براى زوّار خانه خدا كار مشروعى بود، با توجه به اين همه رفت و آمدى كه هر سال در اين سرزمينهاى مقدس مى‌شود، نسل بسيارى از حيوانات در آن منطقه كه به حكم خشكى و كم‌آبى، حيواناتش نيز كم است، برچيده مى‌شد، مخصوصا با توجه به اين كه در غير حال احرام نيز صيد حرام،