گرايش مردم به او ترسيدند كه اگر همان روش سابق را ادامه دهند منافع آنها به خطر بيفتد و هدايا و ميهمانيهايى كه براى آنها ترتيب مى‌دادند از دست برود!، لذا اوصاف پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را كه در تورات نازل شده بود كتمان كردند، اين سه آيه نازل شد و سخت آنها را نكوهش كرد.

تفسير:

باز هم نكوهش از كتمان حق- اين آيه تأكيدى است بر آنچه در آيه ١٥٩ همين سوره در زمينه كتمان حق گذشت. نخست مى‌گويد: «كسانى كه كتمان مى‌كنند كتابى را كه خدا نازل كرده و آن را به بهاى كمى مى‌فروشند آنها در حقيقت جز آتش چيزى نمى‌خورند»! (إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ الْكِتابِ وَ يَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَناً قَلِيلًا أُولئِكَ ما يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ إِلَّا النَّارَ).

آرى! هدايا و اموالى را كه از اين راه تحصيل مى‌كنند آتشهاى سوزانى است كه در درون وجود آنان وارد مى‌شود.

سپس به يك مجازات مهم معنوى آنها كه از مجازات مادى بسيار دردناكتر است پرداخته، مى‌گويد: «خداوند روز قيامت با آنها سخن نمى‌گويد، و آنان را پاكيزه نمى‌كند، و عذاب دردناكى در انتظارشان است»! (وَ لا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ لا يُزَكِّيهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ).

يكى از بزرگترين مواهب الهى در جهان ديگر اين است كه خدا با مردم با ايمان از طريق لطف سخن مى‌گويد. يعنى با قدرت بى‌پايانش امواج صوتى را در فضا مى‌آفريند به گونه‌اى كه قابل درك و شنيدن باشد و يا از طريق الهام و با زبان دل با بندگان خاصش سخن مى‌گويد.

(آيه ١٧٥)- اين آيه وضع اين گروه را مشخص‌تر مى‌سازد و نتيجه كارشان را در اين معامله زيانبار چنين باز گو مى‌كند: «اينها كسانى هستند كه گمراهى را با هدايت و عذاب را با آمرزش مبادله كرده‌اند» (أُولئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدى‌ وَ الْعَذابَ بِالْمَغْفِرَةِ).

و به اين ترتيب از دو سو گرفتار زيان خسران شده‌اند.

لذا در پايان آيه اضافه مى‌كند، راستى عجيب است كه «چقدر در برابر آتش‌