قرآن بلافاصله اين منطق خرافى و تقليد كوركورانه از نياكان را با اين عبارت كوتاه و رسا محكوم مى‌كند: «آيا نه اين است كه پدران آنها چيزى نمى‌فهميدند و هدايت نيافتند»؟! (أَ وَ لَوْ كانَ آباؤُهُمْ لا يَعْقِلُونَ شَيْئاً وَ لا يَهْتَدُونَ).

يعنى اگر نياكان آنها دانشمندان صاحب نظر و افراد هدايت يافته‌اى بودند جاى اين بود كه از آنها تبعيت شود، اما پيشينيان آنها نه خود مردى آگاه بودند، نه رهبر و هدايت كننده‌اى آگاه داشتند، و مى‌دانيم تقليدى كه خلق را بر باد مى‌دهد همين تقليد نادان از نادان است كه «اى دو صد لعنت بر اين تقليد باد»!

(آيه ١٧١)- در اين آيه به بيان اين مطلب مى‌پردازد كه چرا اين گروه در برابر اين دلايل روشن انعطافى نشان نمى‌دهند؟ و همچنان بر گمراهى و كفر اصرار مى‌ورزند؟ مى‌گويد: «مثال تو در دعوت اين قوم بى‌ايمان به سوى ايمان و شكستن سد تقليدهاى كوركورانه همچون كسى است كه گوسفندان و حيوانات را (براى نجات از خطر) صدا مى‌زند ولى آنها جز سر و صدا چيزى را درك نمى‌كنند» (وَ مَثَلُ الَّذِينَ كَفَرُوا كَمَثَلِ الَّذِي يَنْعِقُ بِما لا يَسْمَعُ إِلَّا دُعاءً وَ نِداءً).

و در پايان آيه براى تأكيد و توضيح بيشتر اضافه مى‌كند: «آنها كر و لال و نابينا هستند و لذا چيزى درك نمى‌كنند»! (صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لا يَعْقِلُونَ).

و به همين دليل آنها تنها به سنتهاى غلط و خرافى پدران خود چسبيده‌اند و از هر دعوت سازنده‌اى رويگردانند!

(آيه ١٧٢)- طيّبات و خبائث! از آنجا كه قرآن در مورد انحرافات ريشه‌دار از روش تأكيد و تكرار در لباسهاى مختلف استفاده مى‌كند، در اين آيه و آيه بعد بار ديگر به مسأله تحريم بى‌دليل پاره‌اى از غذاهاى حلال و سالم در عصر جاهليت به وسيله مشركان باز مى‌گردد، منتهى روى سخن را در اينجا به مؤمنان مى‌كند، مى‌فرمايد: «اى افراد با ايمان از نعمتهاى پاكيزه كه به شما روزى داده‌ايم بخوريد» (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ).

«و شكر خدا را بجا آوريد اگر او را مى‌پرستيد» (وَ اشْكُرُوا لِلَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ).