خداوند نسبت به تمام جهانيان، لطف و احسان دارد» (وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَ لكِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعالَمِينَ).

اين آيات، بشارت است براى مؤمنان كه در مواقعى كه در فشار شديد از سوى طاغوتها و جباران قرار مى‌گيرند در انتظار نصرت و پيروزى الهى باشند.

(آيه ٢٥٢)- اين آيه اشاره به داستانهاى متعددى است كه در آيات گذشته در باره بنى اسرائيل بيان شده است كه هر كدام نشانه‌اى از قدرت و عظمت پروردگار است و پاك از هر گونه خرافه و افسانه و اساطير بر پيامبر نازل گرديده و در آن مى‌فرمايد: «اينها آيات خداست كه به حق بر تو مى‌خوانيم و تو از رسولان هستى» (تِلْكَ آياتُ اللَّهِ نَتْلُوها عَلَيْكَ بِالْحَقِّ وَ إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ).

آغاز جزء سوم قرآن مجيد

ادامه سوره بقره‌

(آيه ٢٥٣)- نقش پيامبران در زندگى انسانها! اين آيه اشاره‌اى به درجات انبياء و مراتب آنها و گوشه‌اى از رسالت آنها در جامعه انسانى مى‌كند، نخست مى‌فرمايد: «آن رسولان را بعضى بر بعضى برترى داديم» (تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ).

تعبير به‌ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ‌ به روشنى مى‌رساند كه همه پيامبران الهى با اين كه از نظر نبوت و رسالت، همانند بودند از جهت مقام يكسان نبودند.

سپس به ويژگى بعضى از آنان پرداخته مى‌فرمايد: «بعضى از آنان را خدا با او سخن گفت» (مِنْهُمْ مَنْ كَلَّمَ اللَّهُ).

و منظور از آن موسى (ع) است كه به «كليم اللّه» معروف شده است.

سپس مى‌افزايد: «و درجات بعضى را بالا برد» (وَ رَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجاتٍ). كه نمونه كامل آن پيامبر گرامى اسلام است كه آيينش كاملترين و آخرين آيينها بود، و يا منظور از آن بعضى از پيامبران پيشين مانند ابراهيم و امثال اوست.

سپس به سراغ امتياز حضرت مسيح (ع) رفته مى‌فرمايد: «ما به عيسى بن مريم نشانه‌هاى روشن داديم، و او را با روح القدس تأييد كرديم» (وَ آتَيْنا عِيسَى ابْنَ‌