و براى اين كه اشتباه نشود و ارتباط پيروزى و نجات آدمى با اعمال و كردار او قطع نگردد بلافاصله مى‌فرمايد: «من هرگز عمل هيچ عمل‌كننده‌اى از شما را ضايع نمى‌كنم» (أَنِّي لا أُضِيعُ عَمَلَ عامِلٍ مِنْكُمْ).

سپس براى اين كه تصور نشود كه اين وعده الهى اختصاص به دسته معينى دارد صريحا مى‌فرمايد: «اين عمل‌كننده خواه مرد باشد يا زن، تفاوتى نمى‌كند» (مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌).

از اينجا روشن مى‌شود اين كه پاره‌اى از افراد بى‌اطلاع گاهى اسلام را متهم مى‌كنند كه اسلام دين مردهاست نه زنها، چه اندازه از حقيقت دور است! زيرا همه شما در آفرينش به يكديگر بستگى داريد «بعضى از شما از بعض ديگر تولد يافته‌ايد» زنان از مردان و مردان از زنان‌ (بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ).

در جمله بعد چنين نتيجه‌گيرى مى‌كند، مى‌فرمايد: «آنها كه در راه خدا هجرت كردند، و از خانه‌هاى خود بيرون رانده شدند، و در راه من آزار ديدند، و جنگ كردند و كشته شدند، به يقين گناهانشان را مى‌بخشم» (فَالَّذِينَ هاجَرُوا وَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ أُوذُوا فِي سَبِيلِي وَ قاتَلُوا وَ قُتِلُوا لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ).

سپس مى‌فرمايد: علاوه بر اين كه گناهان آنها را مى‌بخشم، بطور مسلم «آنها را در بهشتى جاى مى‌دهم كه از زير درختان آن، نهرها در جريان است و مملو از انواع نعمتهاست» (وَ لَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ).

«اين پاداشى است كه به پاس فداكارى آنها از ناحيه خداوند، به آنها داده مى‌شود و بهترين پاداشها و اجرها در نزد پروردگار است» (ثَواباً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوابِ).

اشاره به اين كه پاداشهاى الهى براى مردم اين جهان بطور كامل قابل توصيف نيست همين اندازه بايد بدانند كه از هر پاداشى بالاتر است.

(آيه ١٩٦)

شأن نزول:

بسيارى از مشركان مكه و يهوديان مدينه تجارت پيشه بودند، و در ناز و نعمت به سر مى‌بردند در حالى كه مسلمانان در آن زمان به خاطر شرايط خاص زندگى و از جمله مسأله مهاجرت از مكه به مدينه و محاصره‌