و قيمت كالا ندارد، و بهترين دليل آن همان صيغه ازدواج است كه در آن رسما «مرد» و «زن» به عنوان دو ركن اساسى پيمان ازدواج به حساب آمده‌اند و مهر يك چيز اضافى و در حاشيه قرار گرفته است به همين دليل اگر در صيغه عقد اسمى از مهر نبرند، عقد باطل نيست، در حالى كه اگر در خريد و فروش و معاملات اسمى از قيمت برده نشود مسلما باطل خواهد بود.

(آيه ٥)- سفيه كيست؟ به دنبال بحثى كه در آيات پيش در باره يتيمان گذشت اين آيه و آيه بعد، آن را تكميل مى‌كند، و مى‌فرمايد: «اموال و ثروتهاى خود را به دست افراد سفيه نسپاريد» (وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَكُمُ). و بگذاريد در مسائل اقتصادى رشد پيدا كنند تا اموال شما در معرض مخاطره و تلف قرار نگيرد.

منظور از «سفاهت» در اين جمله، عدم رشد كافى در خصوص امور مالى است بطورى كه شخص نتواند سرپرستى اموال خود را به عهده گيرد و در مبادلات، منافع خود را تأمين نمايد.

در جمله بعد قرآن تعبير جالبى در باره اموال و ثروتها كرده و مى‌گويد: «اين سرمايه‌هاى شما كه قوام زندگانى و اجتماع شما به آن است و بدون آن نمى‌توانيد كمر راست كنيد» به دست سفيهان و اسرافكاران نسپاريد (الَّتِي جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ قِياماً).

از اين تعبير به خوبى اهميتى را كه اسلام براى مسائل مالى و اقتصادى قائل است روشن مى‌شود، و به عكس آنچه در انجيل كنونى‌ [١] مى‌خوانيم كه «شخص پولدار هرگز وارد ملكوت آسمانها نمى‌شود» اسلام مى‌گويد ملتى كه فقير باشد هرگز نمى‌تواند كمر راست كند و عجب اين است كه آنها با آن تعليمات غلط به كجا رسيده‌اند و ما با اين تعليمات عالى در چه مرحله‌اى سير مى‌كنيم! در پايان آيه دو دستور مهم در باره يتيمان مى‌دهد نخست اين كه «خوراك و پوشاك آنها را از طريق اموالشان تأمين كنيد» (وَ ارْزُقُوهُمْ فِيها وَ اكْسُوهُمْ).

تا با آبرومندى بزرگ شوند و به حد بلوغ برسند.

ديگر اين كه: «با يتيمان بطور شايسته سخن گوييد» (وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفاً).

[١] انجيل متى باب ١٩ شماره ٢٣.