علم و حكمت در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٤٣
٦٦٣.پيامبر خدا عليه السلام : طمع حكمت را از دلهاى دانايان مى برد .
٦٦٤.امام على عليه السلام : قربانگاه خردها ، بيشتر زير درخشش آزهاست .
٦٦٥.امام كاظم عليه السلام : از سفارش ايشان به هشام بن حكم ـ : اى هشام! مبادا كه طمع بورزى . همواره از آنچه در دست مردم است نااميد باش و طمع از آفريده ها را بميران . كه طمع كليد خوارى و ربودن خرد و گسستن مردانگى و آلودگى آبرو و از دست رفتن دانش است .
١ / ١٥
خشم
٦٦٦.امام على عليه السلام : تندى كردن گونه اى ديوانگى است؛ زيرا صاحبش پشيمان مى شود؛ اگر پشيمان نشود ديوانگى اش استوار است .
٦٦٧.امام على عليه السلام : خشم ، خردها را تباه و از درستى دور مى كند .
٦٦٨.امام على عليه السلام ـ در حكمتهاى منسوب به ايشانـ : اندكى خشم براى آزار جان و خرد بسيار است و دل تنگى سينه را تنگ مى كند و نيروى خرد را كاهش مى دهد .
٦٦٩.امام على عليه السلام : سزاوار نيست كسى كه خشم و شهوت بر او چيره مى شود ، خردمند شمرده شود .
٦٧٠.امام على عليه السلام : خردى كه بيمارى خشم و شهوت دارد ، از حكمت بهره اى نمى برد .