علم و حكمت در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١١٣
٢٨٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : حكمت ، مستمندان را بر جايگاه دانشمندان مى نشاند .
٢٨٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : رشك بردن تنها در دو جا سزاست : بر مردى كه دارايى خدا داده اش را در راه حقّ هزينه كند و ديگر آنكه حكمت خداداديش را در داورى و آموزش به كار برد .
٢٩٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : انسان مسلمان هديه اى برتر از سخنى حكيمانه كه خداوند بدان ، هدايتش را افزون كند يا از نابوديش برهاند به برادرش ندهد .
٢٩١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : نيكو بخشش و هديه اى است ، سخن حكيمانه اى كه مى شنوى و به ياد مى سپارى ، سپس آن را نزد برادر مسلمانت آورده و به او تعليم مى نمايى . اين كار برابر يك سال عبادت است .
٢٩٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دوستان خدا ساكت شدند ، پس سكوت آنها خود ذكر بود و نگريستند پس نظرشان ، عبرت اندوزى بود و سخن گفتند پس سخنشان ، حكمت بود .
٢٩٣.ايّوب عليه السلام : خداوند در دل كوچك و بزرگ حكمت مى كارد ، پس اگر خداوند ، بنده را در كودكى حكيم گرداند ، كمى سنّش منزلت وى را نزد حكيمان پايين نياورد و آنان نور كرامت خدايى را در او ببينند .
٢٩٤.امام على عليه السلام ـ در پاسخ همّام كه از صفت مؤمن پرسيده بودـ : اى همّام! مؤمن ، خردمند و تيزهوش است ... سكوتش تفكر و سخنش حكمت است .