٣١٤.امام على عليه السلام : بدانيد كه هيچ چيزى نيست ، جز آنكه دارنده اش بزودى از آن سير مى شود و او را ملول گرداند ، جز زندگى ؛ چرا كه در مرگ ، راحتى نمى يابد و اين همانند حكمت باشد كه حيات دل مرده و بينايى چشم نابينا و شنوايى گوش ناشنوا و سيرابى تشنه است ، و در آن همه توانگرى و سلامت است .

٣١٥.امام على عليه السلام : در حكمتهاى منسوب به ايشان : خوراك پيكرها ، غذا و خوراك خردها ، حكمت است . پس هرگاه يكى از آن دو خوراك خود را نيابد ، كنار كشد و نابود گردد .

٣١٦.امام على عليه السلام : در حكمتهاى منسوب به ايشان : توانگر آن نيست كه دارايى اش اندك زمانى نزد او باشد و ديگرى بتواند آن را از وى بگيرد و پس از مرگش نيز براى او نماند ، بلكه دارايى حقيقى آن است كه همواره نزد مالكش باشد و نتوان آن را از وى گرفت و پس از مرگش هم براى او خواهد ماند و آن همان حكمت است .

٣١٧.خداوند متعال در تورات به موسى عليه السلام مى فرما حكمت را بزرگ دار كه من حكمت را در دل كسى نمى نهم ، جز آنكه مى خواهم وى را ببخشايم . پس حكمت آموز و سپس بدان عمل كن و پس از آن ، به ديگران بياموز تا به كرامت من در دنيا و آخرت نايل شوى .

٣١٨.در مصباح الشريعه از امام صادق عليه السلام : حكمت ، نور معرفت است و ميراث تقوا و ثمره راستى است . واگر مى گفتم : خداوند نعمتى بزرگتر و سودمندتر و والاتر و سترگتر و گران بهاتر از حكمت به بنده اش نداده است ، بى گمان درست گفته بودم . خداوند عز و جل مى فرمايد : «به هر كس كه خواهد ، حكمت دهد و هر كه حكمت يابد ، خيرى فراوان يافته است و جز خردمندان پند نگيرند .» يعنى هيچ كس نمى داند چه چيزى آماده كرده و در حكمت به وديعه نهاده ام ، جز كسى كه براى خود برگزيده و حكمت را به او اختصاص داده ام . وحكمت ، رهايى است و ويژگى حكيم ، استوارى در آغاز كارها و ايستادن در پايان آنهاست و وى راهنماى خلق خدا به سوى خداوند متعال است .