٤٩٥.امام على عليه السلام : سپاس خدايى را كه ستايش خود را به بندگانش الهام فرمود و آنها را بر شناخت ربوبيّت خود چنان سرشت كه از آفرينشش به وجودش و از نو شدن خلقتش به قدمتش و از همسانى آفريده ها به بى همتايى وى پى ببرند .

٤٩٦.امام على عليه السلام ـ در توصيف خداى سبحانـ : از ادراك آفرينى او دانسته شد كه از ادراك بى نياز است و از جوهر آفرينى او دانسته شد كه جوهرى ندارد و از نهادن تضاد ميان اشيا دانسته شد كه خود ضدى ندارد و از مقارنه اى كه ميان چيزها برقرار كرد ، دانسته شد كه قرينى ندارد .

٤٩٧.امام على عليه السلام : سپاس خدايى را كه نو بودن آفرينش بر قدمت او و حدوث خلقت بر وجود او و همسانى آفريده ها بر بى همتايى او دلالت دارد .

٤٩٨.امام على عليه السلام : بدانيد كه راه را نخواهيد شناخت ، تا آنكه رهاكننده اش را بشناسيد و پيمان با قرآن را استوار نساخته ايد ، تا آنكه ناقضش را بشناسيد و به آن چنگ نزده ايد ، تا آنكه واگذارنده اش را بشناسيد و حقّ تلاوت قرآن را ادا نكرده ايد ، تا آنكه تحريف كننده اش را بشناسيد و گمراهى را نشناسيد ، تا آنكه هدايت را بشناسيد و تقوا را نخواهيد شناخت ، تا آنكه تجاوزگر را بشناسيد .

٤٩٩.امام على عليه السلام : ارزش نعمتها تنها از سنجش با ضدشان شناخته مى شود .