علم و حكمت در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٥٣
٤٠٤.امام على عليه السلام : توكّل ، دژ حكمت است .
٤٠٥.امام على عليه السلام : زيور حكمت ، بى رغبتى به دنياست .
٤٠٦.امام على عليه السلام : زيبايى حكمت ، رفق و سازگارى نيكوست .
٤٠٧.امام على عليه السلام : با دانش است كه حكمت شناخته مى شود .
٤٠٨.امام على عليه السلام : آنكه فرو رفتن در ژرفاى دانش را بداند ، از آبشخورهاى حكمت باز گردد .
٤٠٩.امام على عليه السلام : گاه حكيم مى لغزد .
٤١٠.امام على عليه السلام : سخن حكيمان اگر درست باشد ، دارو و اگر نادرست باشد ، درد است .
٤١١.امام على عليه السلام : نادان از آنچه همدم حكيم است ، مى گريزد .
٤١٢.امام على عليه السلام : مردم ، حرمتها را مى شكنند و حكيم را خوار مى سازند . در فترت «دوران تهى از پيامبران» زندگى مى كنند و در كفر مى ميرند . . . . پس از آن طليعه فتنه اى لرزاننده آشكار شود و فاجعه اى درهم شكننده پديدار گردد و حكمت در آن فرو رود .
٤١٣.امام على عليه السلام ـ در توصيف مؤمنان عصر قائم عليه السلام :صبح و شام جامهاى حكمت نوشند .
٤١٤.امام صادق عليه السلام : خداوند عز و جل مى فرمايد : من همه سخنان حكيم را نمى پذيرم . من تنها خواست و همّ او را مى پذيرم . پس اگر خواست و همّ او خشنودى من باشد ، همّش را تقديس و تسبيح قرار دهم .