تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٢٧٨ - قرن سيزدهم

مجلسى در رجال است.[١]

١٠٠. ترجمة أبى بصير، از سيّد محمّد مهدى بن حسن موسوى خوانسارى (م ١٢٤٦ ق). اين اثر، در سال ١٢٧٦ ق، در ضمن كتاب الجوامع الفقهية چاپ شده است.

و از آن با نام عديمة النظير فى شرح حال أبى بصير نيز ياد شده است.[٢]

١٠١. رجال السيّد مهدى بن حسن‌، از سيّد محمّد مهدى بن حسن موسوى خوانسارى.[٣]

احتمالًا با شماره پيش، يكى است‌

١٠٢. رسالة فى الموثقين‌، از سيّد عبد الفتّاح بن على حسينى مراغى (م ١٢٥٠ ق).

مؤلّف، شاگرد على بن جعفر كاشف الغطاء است. وى در اين رساله، به ذكر حدود پنجاه نفر از كسانى مى‌پردازد كه با اجتهاد خويش به توثيق آنها دست يافته است. شيخ آقا بزرگ، نسخه اين رساله را در كتابخانه سيّد هادى كاشف الغطاء ديده است.[٤]

از آن به‌ رجال المير عبد الفتاح‌ نيز ياد شده است.[٥]

١٠٣. الفوائد الرجالية، از سيّد [محمّد] رضا بن محمّد مهدى بحرالعلوم (١١٨٩- ١٢٥٣ ق).[٦]

اين كتاب با بحث درباره اصحاب اجماع، آغاز مى‌شود. سپس با ذكر حال ابو بصير، بيان اين كه وكالت امامان عليهم السلام افاده مدح مى‌كند، موارد نياز و عدم نياز به علم رجال، ذكر حدود هشت مسئله از موارد اختلافى و ... ادامه مى‌يابد.[٧]

١٠٤. كشف القناع عن تراجم أصحاب الإجماع‌، از سيّد محمّد رضا بن محمّد مهدى‌

[١]. همان، ج ٢١، ص ٢٧٨ و ج ١٠، ص ٩٦( ش ١٩٠).

[٢]. همان، ج ٤، ص ١٤٨( ش ٧٢٤) و ج ١٨، ص ١٩٧ و ج ١، ص ٣٠٣ و ج ١٠، ص ١٥٣؛ معجم المطبوعات العربية فى ايران، ص ٢٩٦.

[٣]. الذريعة، ج ١٠، ص ١٥٣.

[٤]. همان، ج ٢٣، ص ٢٤٦( ش ٨٨٣٥) و ج ١٥، ص ٣٥٠ و ج ١٠، ص ١٢٦.

[٥]. همان، ج ١٠، ص ١٢٦.

[٦]. وى از فقها و مجتهدان بزرگ شيعه است كه در نجف اشرف به دنيا آمد و نزد پدرش سيّد بحر العلوم و شيخ‌جعفر كاشف الغطاء درس خواند و از آنان و عدّه‌اى ديگر از عالمان، اجازه روايت دارد( أعيان الشيعة، ج ٧، ص ١٩؛ معارف، ج ١، ص ٣١٩؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٣، ص ٥٨٦).

[٧]. الذريعة، ج ١٦، ص ٣٣٨( ش ١٥٦٨).