تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٢٢٤ - قرن سيزدهم
نامه آنها نوشته شود.[١]
١١٧. شرح حديث ابن طاب، از سيّد مهدى قزوينى حلّى (م ١٣٠٠ ق).[٢]
١١٨. شرح حديث «هل رأيت رجلًا»، از محمّد بن سليمان تنكابنى (م ١٣١٠ ق).
شرحى بر شرح ميرزاى قمى درباره اين حديث است.[٣]
١١٩. شرح حديث الحقيقة، از محمّد بن سليمان تنكابنى.[٤]
١٢٠. الشمسة فى الأحاديث الخمسة، از سيّد على بن حسين رنجفورى هندى (م ١٣١٠ ق)[٥].[٦]
١٢١. شرح حديث «أنا النقطة»،[٧]
از محمّد تقى بن محمّد مامقانى (م ١٣١٢ ق). در آخر چاپ دوم كتاب ديگرى از مؤلّف به نام آتشكده، چاپ شده در سال ١٣٤٦ ق، از آن ياد شده است.[٨]
١٢٢. شرح حديث العقل و الجهل و جنودهما، از محمّد على بن محمّد نقوى هندى (م ١٣١٢ ق).[٩]
١٢٣. عبائر المعضلات و تواتر المشكلات، از احمد بن حسن يزدى (١٣١٢ ق). شامل
[١]. فهرست نسخ خطّى كتابخانه آية اللَّه مرعشى، ج ٣، ص ٧٧( ش ٨٨٤).
[٢]. الذريعة، ج ١٣، ص ١٨٦.
[٣]. همان، ص ٢١٠.
[٤]. همان، ص ١٩٧.
[٥]. وى، عالم و فاضل شيعى است كه نزد سيّد محمّد تقى ممتاز العلماء و سيّد على محمّد تاج العلماء و سيّد محمّد عبّاسى درس خواند و از دو استاد اخير، اجازه روايت دارد( أعيان الشيعة، ج ٨، ص ٢٠٨؛ الذريعة، ج ١٤، ص ٢٢٨).
[٦]. الذريعة، ج ١٤، ص ٢٢٨.
[٧]. اين حديث به صورتهاى مختلف در برخى منابع آمده است. مشهورترين صورتش آن است كه به« أناالنقطة التى تحت الباء» ختم مىشود و در ينابيع المودةى قندوزى حنفى آمده است.
[٨]. الذريعة، ج ١٣، ص ١٨٩.
[٩]. همان، ص ٢٠٣.