تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٢٢٣ - قرن سيزدهم

الأسماء وى، مندرج است.[١]

١١١. رساله‌اى در شرح حديث ضبّ‌[٢]

، از زين العابدين گلپايگانى (م ١٢٨٩ ق).[٣]

١١٢. حاشية على أحاديث صوم رمضان‌[٤]

، از محمّد محسن بن محمّد رفيع گيلانى (م ١٢٩٠ ق). نگارش آن در ١٢٧٠ ق، پايان يافته است.[٥]

١١٣. شرح حديث «رأس الجالوت»، از محمّد بن احمد كاشانى نراقى (عبد الصاحب) (م ١٢٩٧ ق). اين شرح، با تحقيق آقاى محمّد رضا حسينى، در دفتر دوم ميراث حديث شيعه به چاپ رسيده است.[٦]

١١٤. ريحانة الأدب‌، از احمد بن محمّد شفيع شيرازى (وقار) (م ١٢٩٨ ق). ترجمه و شرح حديثى نبوى درباره زنان عرب است.[٧]

١١٥. شرح حديث «تعلموا الفرائض فانها نصف العلم»، از سيّد ابراهيم بن محمّد موسوى دزفولى (م ح ١٣٠٠ ق).[٨]

١١٦. رفع القلم فى بعض الأعياد، از حسن بن عبد الرحيم مراغه‌اى (م ١٣٠٠ ق). در برخى روايات آمده است كه در برخى از عيدهاى اسلامى، از گناهان مؤمنان رفع قلم مى‌شود. وى اين روايت‌ها را تفسير مى‌كند به اين كه دراين روزها، مؤمنان، بيشتر به طاعات و ولايت ائمه عليهم السلام توجّه مى‌كنند. پس گناهى از آنان سر نمى‌زند تا چيزى در

[١]. شرح الأسماء، تحقيق: نجفقلى حبيبى، ص ٣٨٢- ٣٨٥.

[٢]. ضبّ، حيوانى است كه عرب آن را با كنيه« ابا حسل» مى‌خوانند. در حكايتى اين حيوان، زبان مى‌گشايد و به رسالت رسول اكرم، شهادت مى‌دهد.( العين، ج ٧، ص ١٤؛ بحار الأنوار، ج ١٧، ص ٤٠١، ٤٠٦ و ٤٢٠).

[٣]. موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٣، ص ٤٦٧.

[٤]. احاديثى درباره ثواب روزه رمضان كه در الأمالى شيخ صدوق، آمده است.

[٥]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ج ٢، ص ٣٣٩( ش ٧٣٩).

[٦]. همان، ج ١٥، ص ٢٧٢( ش ٥٨٩٣) و ج ٢١، ص ١٥٧( ش ٨١٧٥)؛ الذريعة، ج ١٣، ص ١٩٩؛ ميراث حديث شيعه، دفتر دوم، ص ٢٣٣- ٢٥٤.

[٧]. موسوعة مؤلفى الإمامية، ج ٤، ص ٦١٤.

[٨]. الذريعة، ج ١٣، ص ١٩٤.