تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ١٧١ - قرن سيزدهم
شده است.
٦٠. الروضة البهية فى الإجازة الشفيعية، از محمّد شفيع بن على اكبر جابلقى (م ١٢٨٠ ق).[١]
اين اجازه، در سال ١٢٨٠ ق، بعد از وفات جابلقى، چاپ شده است.[٢]
٦١. كتاب الإجازات، گردآورى عبد الحسين بن على تهرانى (شيخ العراقين) (م ١٢٨٦ ق).[٣]
٦٢. اجازه، از سيّد محمّد باقر خوانسارى (صاحب روضات). اجازهاى است براى سيّد محمّد مهدى بن محمّد حسينى بروجردى، به تاريخ ١٢٩٠ ق.[٤]
٦٣. اجازة الحديث، از سيّد حسين بن محمّد على حسينى كاشانى (م ١٢٩٦ ق).[٥]
اجازه مبسوطى است براى محمّد حسين بن محمّد باقر آرانى.[٦]
٦٤. الشجرة المورّقة و المشيخة المؤنّقة، از محمّد بن عبد الوهاب (ابن داوود همدانى) (م ١٣٠٣ ق). ظاهراً مجموعهاى از اجازات اجتهاد بزرگان براى ابن داوود همدانى است.[٧]
[١]. وى، فقيه اصولى و آگاه به حديث و رجال بود و نزد سيّد محمّد مجاهد، سيّد محمّد مهدى طباطبايى، محمّد على مازندرانى، سيّد محمّد باقر شفتى، سيّد صدر الدين محمّد عاملى، عباسعلى كزّازى كرمانشاهى، ملّا على مازندارانى، على اكبر خراسانى و ملّا مهدى نراقى درس خواند و از آنان، روايت مىكند. وى در مشهد امامزاده قاسم، نزديك بروجرد، مدفون است( أعيان الشيعة، ج ٩، ص ٣٦٥؛ ريحانة الأدب، ج ١، ص ٣٧٥؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٣، ص ٥٩٤؛ الذريعة، ج ٢، ص ٢١١).
[٢]. فهرس التراث، ج ٢، ص ١٥٤.
[٣]. الذريعة، ج ١، ص ١٢٦.
[٤]. فهرست نسخ خطّى كتابخانه آية اللَّه مرعشى، ج ١٦، ص ٦٤( ش ٦٠٦٢).
[٥]. وى، از مراجع تقليد در تهران بود كه نزد دانشمندانى مانند على مدد بن رمضان ساوجى كاشانى، سيّدابراهيم بن محمد باقر قزوينى، محمّد حسين بن محمّد رحيم ايوانكيفى و محمّد ابراهيم بن محمّد حسن كلباسى تحصيل كرد و از ملّا محمّد مهدى نراقى و سيّد محمّد تقى بن مؤمن قزوينى اجازه روايت دريافت كرد( تراجم الرجال، ج ١، ص ١٧٨؛ الذريعة، ج ١١، ص ٢١٥؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٣، ص ٢٣٧).
[٦]. فهرست نسخ خطّى كتابخانه آية اللَّه مرعشى، ج ١٧، ص ٥١( ش ٦٤٤٦).
[٧]. همان، ج ١٤، ص ٢٢٣.