تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ١٢٠ - ٣ - ٣ - ٢ تفاسير روايى

كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى در سال ١٣٧٠ ش، به چاپ رسيده است.

٣. تفسيرالشيخ أحمد، از احمد بن حسن حرّ عاملى، معروف به «شيخنا» (م بعد از ١١٢٠ ق). روش اين تفسير، اخبارى است.[١]

٤. الأمان من النيران فى تفسير القرآن‌، از ميرزا عبد اللَّه بن عيسى افندى (م ١١٣٠ ق).

اين كتاب، بيشتر اخبار روايت شده از اهل بيت عليهم السلام در تفسير قرآن را در بردارد.[٢]

٥. أنوار الهداية فى التفسير بالرواية، از على بن حسين كربلايى (زنده در ١١٣٦ ق).

اين كتاب، در سه فصل، ترتيب يافته است. فصل اوّل، در تفسير آيه: «وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ وَ نَعْلَمُ ما تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ».[٣]

فصل دوم، در تفسير آيه‌ «وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ».[٤]

فصل سوم، در بيان علوم دينى و نقل پاره‌اى از سخنان شيخ بهايى در اربعين وى. نسخه‌اى از اين كتاب در كتاب‌خانه آستان قدس رضوى در مشهد مقدّس، موجود است.[٥]

٦. مرآة الأنوار و مشكاة الأسرار، از ملّا ابو الحسن بن محمّد طاهر عاملى غروى اصفهانى (م ١١٤٠ ق). مؤلّف، از اجداد صاحب جواهر و خواهرزاده مير محمّد صالح خاتون آبادى است. او در اين كتاب، تنها به آنچه در متون روايات آمده، بسنده كرده و جز بخشى از مقدّمات آن به انجام نرسيده است كه آن هم در يك مجلّد، به چاپ رسيده است.[٦]

٧. صوافى الصافى بختيارى، از يعقوب بن ابراهيم بختيارى (م ١١٤٧ ق). كتاب، گزيده‌اى از الصافى فيض كاشانى در يك مجلّد بزرگ است.[٧]

[١]. الذريعة، ج ٤، ص ٢٥٩( ش ١٢١٨).

[٢]. همان، ج ٢، ص ٣٤٣( ش ١٣٦٤).

[٣]. ق، آيه ١٦.

[٤]. انفال، آيه ٢٤.

[٥]. الذريعة، ج ٢، ص ٤٤٦( ش ١٧٣٢)؛ طبقات أعلام الشيعة، ج ٦، ص ٥٤٧.

[٦]. الذريعة، ج ٢٠، ص ٢٦٤( ش ٢٨٩٣).

[٧]. همان، ج ١٥، ص ٩٥( ش ٤٢٠)؛ طبقات مفسران شيعه، ج ٣، ص ٤٢٠.