٥٧٤٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعا ـ: بار خدايا! بر محمّد و خاندان محمّد ، درود فرست... و مرا اين عطا فرما كه از آنچه به فضل خود بر من گشايش داده اى ، نسبت به كسى كه روزى را بر او تنگ كرده اى ، مواسات كنم .

٥٧٤١.الفضائل ـ به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى ـ: نزد پيامبر خدا نشسته بوديم كه باديه نشينى با سر و وضع آشفته و جامه هايى كهنه و پاره ، به طورى كه فقر در چهره اش كاملاً نمايان بود ، بر ما وارد شد... و داشت شعر مى گفت... . پيامبر صلى الله عليه و آله با شنيدن سخنان او ، به شدّت گريست و به اصحابش فرمود : «كدام يك از شما نسبت به اين فقير ، مواسات مى كند؟». هيچ كس جوابى نداد . در گوشه مسجد ، على بن ابى طالب عليه السلام نماز مستحبّى مى خواند و در حال قيام بود. به آن باديه نشين اشاره كرد . باديه نشين ، نزديك رفت و على عليه السلام در همان حال كه مشغول نماز بود ، انگشتر را از دست خويش در آورد و به او داد .