٦٠٢٤.امام صادق عليه السلام : پيامبر صلى الله عليه و آله به مردى كه نزد ايشان آمد ، فرمود : «آيا تو را به كارى راه نمايى نكنم كه بدان وسيله، خداوند تو را به بهشت ببرد؟». گفت : چرا ، اى پيامبر خدا! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «از آنچه خداوند به تو ارزانى داشته است، بخشش كن» . گفت : اگر خودم از كسى كه مى خواهم بدو بخشش كنم، نيازمندتر بودم، چه؟ پيامبر خدا فرمود : «ستم ديده را يارى كن» . گفت : اگر خودم از كسى كه مى خواهم يارى اش كنم، ناتوان تر بودم، چه؟ فرمود : «براى آدمِ نادان، كارسازى كن ؛ يعنى او را راه نمايى نما» . گفت : اگر خودم از او نادان تر بودم، چه؟ فرمود: «زبانت را جز از خير، ساكت نگه دار . آيا خوش حال نمى شوى كه يكى از اين خصلت ها در تو باشد و تو را به بهشت بكشاند؟!».

٦٠٢٥.امام على عليه السلام ـ در توصيف پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: سخنش، بيان (روشنگر) بود و سكوتش، زبان (با معنا) .