«و كسانى كه [ وسيله ] زناشويى نمى يابند، بايد عفّت ورزند، تا خدا آنان را از فضل خويش بى نياز گردانَد. و از ميان غلامانتان، كسانى كه در صددند با قرارداد كتبى، خود را آزاد كنند، اگر در آنان خيرى [ و توانايى پرداخت مال ] مى يابيد، قرار بازخريدِ آنها را بنويسيد، و از آن مالى كه خدا به شما داده است، به ايشان بدهيد [ تا تدريجاً خود را آزاد كنند ]. و كنيزان خود را - در صورتى كه تمايل به پاك دامنى دارند - براى اين كه متاع زندگى دنيا را بجوييد، به زنا وادار مكنيد، و هر كس آنان را به زور وادار كند، در حقيقت، خدا پس از اجبار نمودن ايشان، [ نسبت به آنها ] آمرزنده مهربان است» .

«و بر زنانِ از كار افتاده اى كه [ ديگر ] اميد زناشويى ندارند، گناهى نيست كه پوشش خود را كنار نهند ، به شرطى كه زينتى را آشكار نكنند؛ ولى عفّت ورزيدن، براى آنها بهتر است. و خدا شنواى داناست» .

«و يتيمان را بيازماييد، تا وقتى به [ سنّ ] زناشويى برسند . پس اگر در ايشان رشد[ ـِ فكرى ]يافتيد، اموالشان را به آنان باز گردانيد، و آن را [ از بيم آن كه مبادا ] بزرگ شوند، به اسراف و شتاب مخوريد. و آن كس كه توانگر است، بايد [ از گرفتنِ اجرت سرپرستى ] خوددارى ورزد. و هر كس تهى دست است، بايد مطابق عرف، [ از آن ]بخورد. پس هر گاه اموالشان را به آنان باز گردانديد، بر ايشان گواه بگيريد و خداوند ، براى حسابرسى كافى است» .