حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٠

سخنى درباره ادب

ادب ، در اصل به معناى دعوت از مردم براى اجتماع بر «مأدَبه» يعنى طعام است . تهذيب اللغة اين واژه را چنين معنا كرده است : أصلُ الأَدبِ الدُّعاءُ ، و قيلَ لِلصَّنيعِ يُدعى إلَيهِ النّاسُ مَدعاةٌ و مَأدَبَةٌ. وَ الأَدَبُ الَّذى يَتَأَدَّبُ بِهِ الأَديبُ مِنَ النّاسِ ، سُمِّىَ أدَبا لِأَنَّهُ يَأدِبُ النّاسَ الَّذينَ يَتَعَلَّمونَهُ إلَى المَحامِدِ ، و يَنهاهُم عَنِ المَقابِحِ. [١] اَدْب ، در اصل به معناى دعوت كردن است ، و به قولى ، غذايى كه مردم به آن دعوت مى شوند ؛ يعنى هم به معناى «دعوت كردن» و هم به معناى خود «غذا» . و ادبى را كه مردمان اديب فرا مى گيرند ، اَدَب گفته اند ؛ چون افرادى را كه ادب فرا مى گيرند ، به خوبى ها فرا مى خوانَد و از زشتى ها بازشان مى دارد. و در معجم مقاييس اللغة آمده است : الأَدْبُ : أن تَجمَعَ النّاسَ إلى طَعامِكَ ، و هِىَ المَأدَبَةُ و المَأدُبَةُ ، وَ الآدِبُ : الدَّاعى ... و مِن هذَا القِياسِ الأَدَبُ أيضا ؛ لِأَنَّهُ مُجمَعٌ عَلَى استِحسانِهِ . [٢] اَدْب ، گرد آوردن مردم است براى غذايى كه فراهم آورده اى ، كه همان مأدَبه و