«محمّد ، پيامبر خداست و كسانى كه با اويند، بر كافران، سختگير [ و ] با همديگر مهربان اند . آنان را در ركوع و سجود مى بينى [و] فضل و خشنودى خدا را خواستارند. علامت[ ـِ مشخّصه ] آنان بر اثر سجود ، در چهره هايشان است. اين ، صفت ايشان است در تورات ؛ و مَثَلِ آنها در انجيل ، چون كِشته اى است كه جوانه خود بر آورد و آن را مايه دهد تا ستبر شود و بر ساقه هاى خود بِايستد و دهقانان را به شگفت آورد، تا از [ انبوهىِ ] آنان ، [ خدا ] كافران را به خشم در اندازد. خدا به كسانى از آنان كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده اند، آمرزش و پاداش بزرگى وعده داده است» .

«آن گاه به دنبال آنان ، پيامبران خود را پى درپى آورديم و عيسى پسر مريم را در پى [ آنان ]آورديم و به او انجيل عطا كرديم و در دل هاى كسانى كه از او پيروى كردند ، رأفت و رحمت نهاديم . و [ امّا ] ترك دنيايى كه از پيش خود در آوردند ، ما آن را بر ايشان مقرّر نكرديم ، مگر براى آن كه كسب خشنودى خدا كنند . با اين حال ، آن را چنان كه حقّ رعايت آن بود ، منظور نداشتند. پس پاداش كسانى از ايشان را كه ايمان آورده بودند ، بدانها داديم ؛ ولى بسيارى از آنان دست خوش انحراف اند» .

«علاوه بر اين ، از زمره كسانى باشد كه گرويده و يكديگر را به شكيبايى و مهربانى سفارش كرده اند . اينان اند خجستگان» .