شمردن آنچه خدا حلال كرده ، نهى كرده اند ، در واقع ، براى تبيين تفاوت هاى زهد اسلامى با رهبانيت مسيحى اند . اسلام ، اجازه نمى دهد كه انسان هيچ كارى را بدون شناخت انجام دهد . [١] زهد ورزيدن نسبت به دنيا نيز از اين قانون ، مستثنا نيست و به اين جهت امام على عليه السلام مى فرمايد : لا تَزهَدَنَّ فى شَى ءٍ حَتّى تَعرِفَهُ . [٢] هرگز در چيزى زهد مَوَرز ، تا آن گاه كه آن را بشناسى . بر اين پايه ، پيشوايان اسلام ، با همه هشدارهايى كه درباره دنياگرايى داده اند ، هنگامى كه مى بينند افرادى ، بدون شناخت ، از دنيا مذمّت مى كنند و ديگران را به زهدورزى دعوت مى نمايند ، به شدّت با آنها برخورد مى كنند . [٣] به بيان روشن تر ، اسلام ، دينِ دنيا و آخرت و تأمين كننده منافع مادّى و معنوى ، و سعادت دنيوى و اخروى جامعه است . امام على عليه السلام در به تصوير كشيدن جامعه مطلوبى كه اسلامْ مردم را بدان دعوت مى كند ، مى فرمايد : اِعلَموا يا عِبادَ اللّه ِ أنَّ المُتَّقينَ حازوا عاجِلَ الخَيرِ وآجِلَهُ ، شارَكوا أهلَ الدُّنيا فى دُنياهُم ، و لَم يُشارِكهُم أهلُ الدُّنيا فى آخِرَتِهِم .. . سَكَنُوا الدُّنيا بِأَفضَلِ ما سُكِنَت ، و أكَلوها بِأَفضَلِ ما اُكِلَت .. . أصابوا لَذَّةَ الدُّنيا مَعَ أهلِ الدُّنيا ، و هُم غَدا جيرانُ اللّه ِ ... . [٤] اى بندگان خدا! بدانيد كه تقواپيشگان ، به خير دنيا و آخرت دست يافتند . آنان با

[١] . «وَ لَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِى عِلْمٌ ؛ از آنچه بدان علم ندارى ، پيروى مكن» (اسراء : آيه ٣٦) .[٢] . غرر الحكم : ح ١٠١٦٨ ، عيون الحكم و المواعظ : ص ٥٢٠ ح ٩٤٤٨ .[٣] . ر .ك : دنيا و آخرت از نگاه قرآن و حديث : بخش يكم / فصل دوم / نهى از ناسزاگويى به دنيا و نكوهش آن .[٤] . ر. ك : دنيا و آخرت از نگاه قرآن و حديث : ج ١ ص ١٠٠ ح ١٤٢ .