كلمه «زُهد» در اصل به معناى «اندك بودن» و «كم ارزش بودن» چيزى است و از آن جا كه اين معنا غالبا ملازم با بى رغبتى به آن چيز است ، اين كلمه در بى رغبتى نيز به كار مى رود . ابن فارس در تبيين معناى «زهد» مى گويد : الزاء و الهاء و الدال أصل يدلّ على قلّة الشى ء ، و الزّهيد : الشى ء القليل ، و هو مُزْهِدٌ : قليل المال ، و قال رسول اللّه صلى الله عليه و آله : «أفضل الناس مؤمن مُزهِد» ، هو المقلّ . [١] مادّه زاء و هاء و دال (زهد) ، بر اندك بودن چيزى دلالت مى كند . «زَهيد» ، يعنى چيز اندك و «مُزهِد» يعنى داراى مال اندك . پيامبر خدا فرمود : «برترينِ مردم ، مؤمنِ مُزهد است» يعنى آن كه دارايى اندك دارد . جوهرى ، «زهد» را چنين معنا كرده است : الزّهد خلاف الرّغبة . . . و التَّزهيدُ فى الشى ء و عن الشى ء : خلاف الترغيب فيه . [٢] زهد ، خلاف رغبت است ... و«التزهيد فى الشى ء و عن الشى ء» يعنى در فلان چيز يا نسبت به آن ، زهد (بى رغبتى) ورزيدن . و راغب اصفهانى در المفردات آورده است :

[١] . معجم مقاييس اللغة : ج ٣ ص ٣٠ .[٢] . الصحاح : ج٢ ص٤٨١ .