٥٧٥٣.امام صادق عليه السلام : على عليه السلام نزد فاطمه عليهاالسلام بود . فاطمه عليهاالسلام به او گفت : اى على! نزد پدرم برو و از او چيزى براى ما درخواست كن. على عليه السلام گفت : باشد . پس نزد پيامبر خدا رفت . پيامبر صلى الله عليه و آله يك دينار به او داد و فرمود : «اى على! برو و با اين دينار ، غذايى براى خانواده ات بخر» . على عليه السلام از نزد پيامبر صلى الله عليه و آله خارج شد . در راه به مقداد بن اسود برخورد و مدّتى با هم [به سخن ]ايستادند . مقداد حاجتش را به او گفت . على عليه السلام دينار را به او داد و به مسجد رفت و سرش را گذاشت و خوابيد . پيامبر خدا منتظر او ماند ؛ امّا نيامد . باز انتظار كشيد ؛ امّا از على عليه السلام خبرى نشد . لذا بيرون رفت و در مسجد مى گشت كه ديد على عليه السلام در آن جا خوابيده است . پيامبر خدا او را تكان داد . على عليه السلام [بيدار شد و] نشست . پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود : «چه كردى ، اى على؟» . گفت : اى پيامبر خدا! از نزد شما كه رفتم ، به مقداد بن اسود برخوردم و او به من چيزى گفت كه خدا خواست بگويد (اظهار حاجت كرد) و من ، آن دينار را به او دادم. پيامبر خدا فرمود : «همانا جبرئيل عليه السلام اين مطلب را به من خبر داد ، و خداوند درباره تو اين آيه را فرو فرستاد : «و [ديگران را] بر خويشتن ، مقدّم مى دارند ، هرچند خودشان نيازمند باشند . و هر كس كه از آزمندىِ نفس خويش ، مصون بماند ، آنان اند كه رستگاران اند» » .

٥٧٥٤.الأمالى ، طوسى ـ به نقل از ابو هريره ـ: مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و از گرسنگى شِكوه كرد . پيامبر خدا ، به خانه هاى همسرانش پيغام فرستاد [كه غذايى براى آن مرد بفرستند] ؛ امّا آنها گفتند : جز آب ، چيزى در خانه نداريم. پيامبر خدا فرمود : «چه كسى امشب ، از اين مرد پذيرايى مى كند؟» . على بن ابى طالب عليه السلام گفت : من از او پذيرايى مى كنم ، اى پيامبر خدا! و نزد فاطمه عليهاالسلام آمد و گفت : در خانه چه دارى، اى دختر پيامبر خدا؟ فاطمه عليهاالسلام گفت : جز غذاى بچّه ها، چيزى نداريم ؛ امّا ميهمان خود را مقدّم مى داريم. على عليه السلام گفت : اى دختر محمّد! بچّه ها را بخوابان و چراغ را خاموش كن . صبح كه شد ، على عليه السلام نزد پيامبر خدا رفت و ماجرا را به ايشان گفت . هنوز از نزد پيامبر خدا خارج نشده بود كه خداوند ، اين آيه را فرو فرستاد : «و [ديگران را] بر خويشتن مقدّم مى دارند ، هرچند خودشان نيازمند باشند . و كسى كه از آزمندىِ نفس خويش ، مصون بماند ، آنان اند كه رستگاران اند» .