حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٤

ج ـ ايثار در دعا

يكى از نكات آموزنده در سيره اهل بيت عليهم السلام ، مقدّم داشتن ديگران در دعاست . امام كاظم عليه السلام ، از پدرانش عليهم السلام چنين روايت نموده است : كانَت فاطِمَةُ عليهاالسلام إذا دَعَت تَدعو لِلمُؤمِنينَ وَ المُؤمِناتِ و لا تَدعو لِنَفسِها، فَقيلَ لَها: يا بِنتَ رَسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ! إنَّكِ تَدعينَ لِلنّاسِ و لا تَدعينَ لِنَفسِكِ ! فَقالَت: الجارُ ثُمَّ الدّارُ . [١] فاطمه عليهاالسلام ، هر گاه دعا مى كرد ، براى زنان و مردان مؤمن ، دعا مى كرد و براى خودش دعا نمى كرد . به ايشان گفته شد : اى دختر پيامبر خدا! شما براى مردم ، دعا مى كنى و براى خودت دعا نمى كنى؟ فرمود : «اوّل ، همسايه و بعد ، خانه!» . پيروان برجسته اهل بيت عليهم السلام نيز از فضيلت اين نوع ايثار ، برخوردار بودند . زيد نرسى مى گويد: با معاوية بن وهب ، در موقف (عرفات) بودم و او مشغول دعا كردن بود . در دعايش كنجكاوى نمودم . نديدم كه حتّى يك كلمه براى خودش دعا كند ؛ بلكه براى يكايك مسلمانان ، به نام و نام پدرانشان ، دعا مى كرد تا آن كه مردم كوچيدند . به او گفتم : عمو جان! از شما چيز عجيبى ديدم . گفت : چه ديدى كه تو را به تعجّب وا داشته است؟ گفتم : در يك چنين مكانى ، برادرانت را بر خودت مقدّم مى دارى و به ياد يكايك افراد هستى . به من گفت : از اين كار ، تعجّب مكن ـ پسر برادرم ـ زيرا كه من از مولايم و مولاى تو و مولاى همه مردان و زنان مؤمن ـ كه به خدا سوگند ، آقاى گذشتگان و آقاى