٦٠٢٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مردى گفت : امشب حتماً صدقه اى مى دهم. آن گاه از منزل خارج شد و صدقه اش را برد و در دست دزدى گذاشت . صبح كه شد، مردم مى گفتند: ديشب به يك دزد، صدقه داده است! او گفت : خدايا! شكر ؛ امّا صدقه ام به دست دزد افتاد [و هدر رفت]! امشب صدقه ديگرى مى دهم . پس صدقه اش را برد و [ندانسته] در دست زن بدكاره اى گذاشت . صبح كه شد، مردم مى گفتند: ديشب، به زناكارى صدقه داده است! او گفت : خدايا شكر! ؛ امّا صدقه ام به دست زناكارى افتاد! امشب، صدقه ديگرى مى دهم . پس صدقه اش را برد و در دست يك توانگر گذاشت . باز صبح، مردم از صدقه دادن او به يك توانگر سخن گفتند . مرد گفت : خدايا! شكر ؛ امّا صدقه ام به دست دزدى و زناكارى و توانگرى افتاد ! پس باز گشت. [كسى كه از حكمت كار او آگاه بود، در توجيه اقدام او] به وى گفت: «آن صدقه ات كه به دست دزد رسيد، بدان سبب بود كه شايد از سرقت، دست بر دارد و آن صدقه كه به دست زن بدكاره افتاد ، براى آن بود كه بلكه از زنا دادن، خوددارى كند و آن صدقه كه به دست توانگر رسيد ، از آن رو بود كه بلكه عبرت گيرد و از آنچه خداوند عطايش كرده است، انفاق كند» .