٥٧٠٣.امام على عليه السلام ـ در وصف پيامبر خدا ـ: همواره خوش رو بود و نرم خو و مهربان . نه خَشِن بود ، نه درشت خوى ، نه عربده جو ، نه ناسزاگو ، نه عيبجو و نه مديحه گوى.

ب ـ اندرز دادن

٥٧٠٤.مسند ابن حنبل ـ به نقل از عموى ابو رافع بن عمرو غِفارى ـ: زمانى كه بچّه بودم ، به درخت خرمايى كه متعلّق به انصار بود ، سنگ مى زدم . پيامبر صلى الله عليه و آله آمد . به ايشان گفته شد : پسربچّه اى به نخل ما سنگ مى زند! مرا نزد پيامبر صلى الله عليه و آله بردند . فرمود : «پسر جان! چرا به نخل ، سنگ مى زنى؟» . گفتم : خرما مى خورم . فرمود : «به نخل ، سنگ نزن ؛ ولى از خرماهايى كه پاى آن ريخته است ، بخور» . سپس دستى به سرم كشيد و فرمود : «خدايا! شكمش را سير گردان» .

ج ـ در پرده سخن گفتن

٥٧٠٥.سنن أبى داوود ـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله هر گاه از شخصى چيزى مى شنيد ، نمى گفت : «چه شده است كه فلانى مى گويد؟» ؛ بلكه مى فرمود : «چه شده است كه عدّه اى چنين و چنان مى گويند؟!» .

د ـ كيفر دادن به اندازه جُرم

٥٧٠٦.المعجم الكبير ـ به نقل از اسد بن وداعه ـ: مردى كه به او «جُزء» گفته مى شد ، نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت : اى پيامبر خدا! خانواده ام مرا عصبانى مى كنند . چگونه مجازاتشان كنم؟ فرمود : «گذشت كن!» . دوباره پرسيد ، و بار سوم كه پرسيد ، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «اگر هم مجازات مى كنى ، به اندازه گناه و جرمْ مجازات كن ، و از [زدن به] صورت ، پرهيز كن».