١٠٩٩٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : چهار تن هستند كه اعمال خويش را در حالى كه هيچ گناهى براى آنان نمانده است ، از نو مى آغازند : بيمار ، چون بهبود مى يابد ؛ مشرك ، چون مسلمان مى شود ... .

١٠٩٩٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اى على! ناله مؤمن [به گاهِ بيمارى،] «سبحان اللّه » گفتن است ، فريادش «لا إله إلّا اللّه » گفتن است ، خفتنش بر بستر ، عبادت است و از پهلو به پهلو چرخيدنش ، جهاد در راه خداست ، و اگر بهبود يابد ، در حالى در ميان مردم راه مى رود كه هيچ گناهى براى او نيست .

١٠٩٩٨.تاريخ بغداد ـ به نقل از اُمّ سُلَيم انصارى ـ: بيمار شدم و پيامبر خدا به عيادتم آمد . پرسيد : «اى مادر سُلَيم! آيا آتش و آهن و ناخالصى هاى آهن [به گاهِ گداخته شدن ]را مى شناسى؟» . گفتم : آرى ، اى پيامبر خدا ! فرمود : «پس ـ اى مادر سُلَيم ـ تو را مژده باد كه اگر از اين درد، به سلامتْ جان به در ببرى ، از گناهان رَسته اى ، آن سان كه آهن از ناخالصى هاى خود ، جدا مى شود !».

١٠٩٩٩.سنن أبى داوود ـ به نقل از اُمّ علاء ـ: هنگامى كه بيمار بودم ، پيامبر خدا به عيادتم آمد و فرمود : «اى مادر علاء! مژده ات باد ؛ چرا كه بيمارىِ مسلمان ، چيزى است كه خدا به واسطه آن ، گناهان او را از ميان مى برد ، آن سان كه آتش ، ناخالصى هاى طلا و نقره را مى برد ».

١١٠٠٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مَثَلِ [جانِ] بيمار ، آن گاه كه بهبود مى يابد ، همانند شفّافيت و رنگِ [زلالِ ]تگرگ است، هنگامى كه از آسمانْ فرو مى ريزد .