از نظر اسلام ، طبابت افراد غير متخصّص ، ممنوع است و نظام اسلامى موظّف است از كار كردن آنان جلوگيرى كند و در صورت سرپيچى ، آنان را مانند روحانى نمايان فاسق ، زندانى كند. امام على عليه السلام ، در اين باره مى فرمايد : يَجِبُ عَلَى الإِمامِ أن يَحبِسَ الفُسّاقَ مِنَ العُلَماءِ وَالجُهّالَ مِنَ الأَطِبّاءِ . [١] بر امام ، لازم است عالمان تبهكار و پزشكان ناآگاه را به زندان در افكند . مقدّم داشتن ضرورت زندانى كردن علماى فاسق بر پزشكان جاهل در اين حديث نيز ، از آن جهت است كه خطر طبيب نمايان روحانى براى جامعه اسلامى، بيش از طبيب نمايان جسمانى است. بارى ، پزشك غير متخصّص ، در صورتى كه اقدام به طبابت كرد و موجب زيان بيمار گرديد ، علاوه بر اين كه مرتكب گناه شده ، بر اساس قانون «ضِمان» ، ضامن است ، چنان كه از پيامبر اسلام روايت شده است كه : مَن تَطَبَّبَ ولَم يُعلَم مِنهُ طِبٌّ قَبلَ ذلِكَ ، فَهُوَ ضامِنٌ . [٢] هر كس بدون سابقه [وتخصّص لازم] به كار طبابت دست يازد ، ضامن است . همچنين ، طبيب متخصّص ، اگر در انجام دادن وظيفه خود ، كوتاهى كند و اين كوتاهى به فساد بينجامد ، ضامن خواهد بود . [٣]

[١] . ر. ك : دانش نامه احاديث پزشكى : ج١ ص ٦٩ ح ٣٥ .[٢] . ر. ك : ص ٣٩٠ ح ١٠٧١٣ .[٣] . ر. ك : دانش نامه احاديث پزشكى : بخش يكم / فصل دوم : آداب طبابت و وظايف طبيب / مسئول بودن پزشك در صورت به بار آوردن خسارت . براى آگاهى از جزئيات احكام مربوط به ضمان ، به كتاب هاى فقهى مربوط به ضمان و عدم ضمان پزشك ، رجوع شود .