١٠٢٥٢.الأدب المفرد ـ به نقل از قيس بن عاصم سعدى ـ: نزد پيامبر خدا رفتم . فرمود : «اين ، مهترِ باديه نشينان است» . گفتم: اى پيامبر خدا! چيست آن مالى كه مرا در آن ، [گناه و] مجازاتى از بابت نيازمند و ميهمانى نخواهد بود ؟ پيامبر خدا فرمود : «مال خوب ، چهل بخش است و افزون بر آن ، شصت بخش ؛ و واى بر دارندگان مالِ صدها بخشى ، مگر آن كه بخش گرامىِ مالش را بخشش كند ، افزون را انفاق نمايد ، حيوان فربِهش را قربانى نمايد ، و [هم ]خود بخورَد و [افراد ]قناعت پيشه و دريوزه گر را [نيز] بخورانَد!» . گفتم: اى پيامبر خدا! چه خوش است اين اخلاق . در سرزمينى كه من ساكنم ، از فراوانىِ چارپايان ، جاى سكونت برايم نمانده است . فرمود: «چگونه بخشش مى كنى؟» . گفتم : شتر جوان را و [نيز] شتر سالدار را مى بخشم . فرمود: «ماده شتر يا ميش را چگونه به بهره كشى مى دهى؟» . گفت [م] : صد [به صد ]به بهره كشى مى دهم . فرمود: «چگونه حيوان را براى باردارسازى مى دهى؟» . گفت [م] : مردم با ريسمان هاشان روانه مى شوند و كسى از شترى كه مهارش را گرفته ، باز داشته نمى شود . پس او حيوانى را كه پيشش بيايد ، مى گيرد ، و با خود ، مى بَرَد . پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «مال تو برايت دوست داشتنى تر است ، يا مالِ اطرافيانت؟» . گفت [م] : «مال خودم» . فرمود : «جز اين نيست كه از مالت ، آن بخش از آنِ توست كه مى خورى و فانى مى كنى ، يا مى بخشى و جارى مى سازى ؛ و باقى مانده اش از آنِ اطرافيان توست» . پس گفتم: بدين سان ، ناچار بايد پس از بازگشت ، تعداد آنها را بكاهم .

١٠٢٥٣.امام زين العابدين عليه السلام : پيامبر صلى الله عليه و آله در پايان خطبه اش مى فرمود: «خوشا بر آن كه اخلاقش خوش ، سرشتش پاك ، باطنش به سامان ، و آشكارش نيك باشد ، افزونىِ مالش را انفاق كند ، از سخنِ زياده در گذرد ، و از درون خويش با مردم انصاف ورزد!» .