١٠٦٠٠.مسند ابن حنبل ـ به نقل از عقبة بن عامر ـ: پيامبر خدا فرمود : «هر گاه ديدى كه خداوند ، بهره دنيا را به بنده اى عطا مى فرمايد تا به گناهانى كه مى خواهد ، بپردازد ، اين جز پلّه پلّه فرو افتادنش نيست» . سپس پيامبر خدا اين آيه را تلاوت فرمود : «پس چون آنچه را بدان پند داده شدند ، فراموش كردند ، درهاى همه چيز را به روى آنان گشوديم و چون بدانچه داده شدند ، شادمان گشتند ، ناگهان گرفتيمشان . پس همان دم ، نوميد شدند» .

١٠٦٠١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : همانا خداوند به ظالم مهلت مى دهد تا بگويد: «خدا مرا رها نهاده است» . سپس وى را سخت گرفتار مى كند . خداوند ، خود را به گاهِ هلاكت ظالمان ستوده و فرموده است: «پس بيخ و بن گروهى كه ستم كردند ، بُريده شد ؛ و ستايش ، خداى راست ، پروردگارِ جهانيان» .

١٠٦٠٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه ديدى خداوند عز و جل به بندگان با آن كه وى را نافرمانى مى كنند ، هر چه مى خواهند ، عطا مى كند ، اين ، پلّه پلّه فرو افكندنشان از جانب خداست .

١٠٦٠٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : چون ديدى كه خداوند عز و جل به بندگان هر چه دوست دارند ، عطا مى كند ، حال آن كه ايشان چنان اند كه او ناخشنود است ، پس بدانند كه پلّه پلّه سقوط مى كنند .

١٠٦٠٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه ديدى خداوند در عين نافرمانى [بندگان ، به ايشان ]عطا مى كند ، اين ، پلّه پلّه فرو افكندنِ ايشان است .

ج ـ اندوه فراوان

١٠٦٠٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : همانا هر چه مال دنيا افزون تر و سنگين تر گردد ، بلاى صاحب آن بيشتر مى شود . پس به حال ثروتمندانْ غبطه مخوريد ، مگر به حال آن كس كه مالش را در راه خدا مى بخشد .