هر چند از نظر لغت [١] و متون اسلامى ، «طب» ، شامل درمانِ بيمارى هاى جسم و جان است و درمان كنندگان جسم هم مانند درمان كننده جان ، مظهر اسماى حسناى الهى هستند ، و افزون بر اين ، «طبّ تن» و «طب روان» ، ارتباط بسيار نزديكى با هم دارند (به گونه اى كه با تدبير روانى مى توان شمارى از بيمارى هاى جسمانى را علاج كرد و به عكس ، با درمان جسمانى ، پاره اى از بيمارى هاى روانى را مى توان درمان نمود) ، امّا طبّ تن و طبّ جان ، در نوشتارهاى اسلامى دو موضوع مستقل اند . «طبّ روان» ، موضوع علم اخلاق است و اصطلاحا به آن طب اطلاق نمى شود . بنا بر اين ، احاديثى كه در اين جا ارائه مى شود ، تنها احاديثى هستند كه در آنها بهداشت و يا درمان بيمارى هاى جسمى مطرح شده است. پيش از آشنايى با متن اين احاديث ، لازم است در دو فصل ، مطالب زير توضيح داده شوند : ١ . جايگاه طب و بهداشت در قوانين اسلامى ؛ ٢ . ارزيابى كلّى احاديث طب و بهداشت .

[١] . الطبُّ (مثلَّثة الطاء) : علاج الجسم و النفس؛ طب ، به معناى درمان تن و روان است (القاموس المحيط : ج ١ ص ٩٦) .