حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٣

اسلام ، تنيده شده و اجراى كامل و دقيق قوانين الهى در زندگى ، سلامت جسم و جان انسان را به همراه دارد. [١] امام رضا عليه السلام ، درباره حكمت مقرّرات الهى و آنچه حلال و حرام شده است ، مى فرمايد : إنّا وَجَدنا كُلَّ ما أحَلَّ اللّه ُ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ فَفيهِ صَلاحُ العِبادِ وبَقاؤُهُم ، و لَهُم إلَيهِ الحاجَةُ الَّتى لا يَستَغنونَ عَنها ، و وَجَدنَا المُحَرَّمَ مِنَ الأَشياءِ لا حاجَةَ بِالعِبادِ إلَيهِ و وَجَدناهُ مُفسِدا داعِيا لِلفَناءِ وَالهَلاكِ . [٢] ما مى بينيم هر آنچه خداوند ـ تبارك و تعالى ـ حلال كرده ، در آن ، صلاح و بقاى بندگان است و آنان بِدان نيازى گريزناپذير دارند ، و مى بينيم هر آنچه حرام شده است ، بندگان ، بِدان نيازى ندارند و مى بينيم كه [حرام ها] موجب تباهى و زمينه نابودى اند . در اين سخن ، امام عليه السلام تصريح مى فرمايد كه آنچه در مقرّرات الهى در زمينه هاى مختلف (مانند: خوردن ، آشاميدن ، ازدواج و ...) ، حلال شمرده شده ، چيزهايى هستند كه مردم براى تأمين سلامت ، رفاه و آسايش خود ، بِدان نياز دارند و مصالح زندگى و بقاى آنها وابسته به آن است و به عكس ، آنچه تحريم شده ، چيزهايى هستند كه نه تنها مورد نياز مردم نيستند ، بلكه به زيان سلامت و آسايش آنان و موجب هلاكت آنهايند .