قرآن كريم ، از ابراهيمِ خليل عليه السلام نقل مى كند كه فرمود: « وَ إِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ . [١] و چون بيمار شوم ، او (خداوند) شفايم مى دهد » . اين سخن ، بدين معناست كه طبابت ، كار خداوند متعال است و طبيب واقعى ، اوست . [٢] خداوند است كه خواصّ درمانى را در داروها نهاد و در نظام آفرينش ، براى هر دردى دارويى آفريد [٣] و به انسان ، استعداد شناخت دردها و داروها و چگونگى درمان آنها را عنايت كرد و بدين سان ، او را مظهر نام هاى «طبيب» و «شافى» خود ، قرار داد ، چنان كه پيامبران الهى نيز (براى درمان بيمارى هاى جان) مَظهر اين نام هاى مقدّس هستند. امام على عليه السلام ، در توصيف پيامبر صلى الله عليه و آله مى فرمايد : طَبيبٌ دَوّارٌ بِطِبِّهِ ، قَد أحكَمَ مَراهِمَهُ ، و أحمى مَواسِمَهُ ، يَضَعُ ذلِكَ حَيثُ الحاجَةُ إلَيهِ ، مِن قُلوبٍ عُمىٍ ، و آذانٍ صُمٍّ ، و ألسِنَةٍ بُكمٍ . مُتَتَبِّعٌ بِدَوائِهِ مَواضِعَ الغَفلَةِ ، ومَواطِنَ الحَيرَةِ . [٤] طبيبى بود كه طبابت را بر بالين بيماران مى بُرد ، مرهم را درست بر جايى كه بايد ، مى نهاد و آن جا كه بايسته بود ، داغ مى نشاند . او اين همه را بدان جا مى رساند كه نيازمندش بود : دل هاى بى فروغ، گوش هاى ناشنوا و زبان هاى ناگويا . با درمان خويش ، منزلگاه هاى بى خبرى و جايگاه هاى سرگشتگى انسان را مى جست . بنا بر اين ، از نگاه اسلام ، طبيب و دارو ، خواه براى روح (جان / روان) و خواه

[١] . شعرا : آيه ٨٠ .[٢] . ر. ك : دانش نامه احاديث پزشكى : بخش يكم / فصل يكم : پزشكى از ديدگاه اسلام / شفا از خداوند است .[٣] . ر. ك : دانش نامه احاديث پزشكى : بخش يكم / فصل يكم / پزشكى از ديدگاه اسلام / هر دردى را درمانى است .[٤] . نهج البلاغة : خطبه ١٠٨ ، عيون الحكم و المواعظ : ص ٣١٩ ح ٥٥٦٤ .