١٠٢٧٢.الدرّ المنثور ـ به نقل از ابو ادريس خولانى ـ: از عُبادة بن صامت ، درباره اين سخن خداوند پرسيدم : «و هر آينه آنان را از عذاب كمتر [در دنيا] ، غير از عذاب بزرگ تر ، بچشانيم . باشد كه باز گردند» . گفت: من از پيامبر خدا درباره اين آيه پرسيدم . فرمود : «آن ، مصيبت ها و بيمارى ها و بلاهاست ، كه جز عذاب آخرت ، عذابِ همين جهانىِ اسرافكاران است» . گفتم: اى پيامبر خدا! پس چرا ما را مى رسد؟ فرمود: «[براى ما] پاك كننده و زُداينده [از گناهان] است» .

١٠٢٧٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : يك بستر از آنِ خود مرد است ، يكى از آنِ همسرش ، يكى از آنِ ميهمان ، و چهارمى [كه زايد است] از آنِ شيطان .

١٠٢٧٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر بسترى كه [بيش از اندازه نياز باشد و] انسانى بر آن نخوابد ، شيطانى بر آن مى خوابد .

١٠٢٧٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كه ريخت و پاش كند ، خداوند به فقر دچارش مى گردانَد .

ب ـ انفاقِ نابه جاى مال

١٠٢٧٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به على عليه السلام ـ: اى على! چهار چيز ، هدر مى رود : خوردن از پىِ سيرى ؛ چراغ برافروختن در نور ماه ؛ كِشت كردن در شوره زار ؛ و نيكى به كسى كه شايسته آن نيست .

١٠٢٧٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس نابه جا ببخشد ، اسراف كرده است ؛ و هر كه حقّى را نپردازد ، تنگ گرفته است .