حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣٢١
ح ـ اين زيان ها
قرآن
«گستاخ [ و ] گذشته از آن ، زنازاده است، به صِرف اين كه مالدار و پسردار است . چون آيات ما بر او خوانده مى شود، مى گويد: افسانه هاى پيشينيان است» .
«آيا ديدى آن كسى را كه به آيات ما كفر ورزيد و گفت: «قطعاً به من ، مال و فرزند [ بسيار ]داده خواهد شد»؟» .
«مى گويد: مال فراوانى تباه كردم» .
«مرا وا گذار با آن كه [ او را ] تنها آفريدم و دارايىِ بسيار به او بخشيدم و [نيز] پسرانى آماده [ به خدمت، به او دادم ]» .
«و امّا آن كه بخل ورزيد و خود را بى نياز ديد و [ پاداش ] نيكوتر را به دروغ گرفت، به زودى راهِ دشوارى به او خواهيم نمود. و چون هلاك شد، [ ديگر ] مالِ او به كارش نمى آيد» .
«واى بر هر بدگوى عيبجويى كه مالى گرد آورَد و بر شِمُرد! مى پندارد كه مالش او را جاويد كرده است» .
«بُريده باد دو دست ابو لهب و مرگ بر او باد! دارايى او و آنچه اندوخت، سودى برايش نكرد» .
حديث
١٠٦٢٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : همانا در گردآورى مال ، پنج چيز است: رنج بردن در گرد آوردنش ؛ غافل شدن از ياد خدا به سبب پرداختن به آن ؛ بيم از وا گيرنده و رُباينده آن ؛ تحمّل كردن نام بخيل بر خويش ؛ و جدايى از شايستگان براى [نگاهداشتِ] آن . و در بركنارى از مال ، پنج چيز است: آسايش جان از جستجوى آن ؛ فراغت يافتن از حفظ آن و پرداختن به ياد خدا ؛ ايمن بودن از وا گيرنده و رباينده آن ؛ موصوف شدن به كَرَم ورزى ؛ و همنشينى با شايستگان .