١٠٣٢٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : جبرئيل عليه السلام نزد من آمد و گفت: «اى محمّد! پروردگارت بر تو درود مى فرستد و مى فرمايد : همانا از بندگان من ، كسى است كه ايمانش جز با توانگرى سامان نمى يابد و اگر فقيرش سازم ، كافر مى گردد ؛ و نيز از بندگان من ، كسى است كه ايمانش جز با فقر سامان نمى يابد و اگر توانگرش سازم ، كافر مى گردد » .

١٠٣٢٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند عز و جل فرموده است : « ... هر آينه از بندگان مؤمن من ، كسانى هستند كه كار دينشان برايشان به سامان نمى آيد ، جز به اين كه در فقر و تنگ دستى و بيمارى به سر برند . پس ايشان را به فقر و تنگ دستى و بيمارى مبتلا مى كنم تا بدين سان ، كار دينشان برايشان سامان يابد ؛ و من آگاه ترم كه كار دين بندگان مؤمنم ، به چه چيزْ سامان مى يابد» .

١٠٣٢٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند عز و جل فرموده است: «اگر از بنده مؤمن خويش حيا نمى ورزيدم ، برايش [حتّى ]زيرجامه اى نمى نهادم كه خود را با آن بپوشاند ؛ و چون [بخواهم ]ايمانش را كمال بخشم ، به كم توانى و اندكىِ روزى مبتلايش مى سازم . اگر بى تابى كند ، ديگر بار مبتلايش مى سازم و اگر شكيبايى پيشه كند ، با او بر فرشتگان مباهات مى ورزم» .

١٠٣٢٩.امام باقر عليه السلام : آن گاه كه پيامبر صلى الله عليه و آله به معراج برده شد ، گفت: پروردگارا! مؤمن ، نزد تو چه حالى دارد؟ فرمود: « . . . از بندگان مؤمن من ، كسى است كه جز توانگرى ، به صلاح او نيست و اگر او را به حالى جز آن بدارم ، تباه مى گردد ؛ و از بندگان مؤمن من ، كسى است كه جز فقر ، به صلاح او نيست و اگر او را به حالى جز آن بدارم ، تباه مى شود» .